Κείμενο τιμής (σε Κυπριακή διάλεκτο) για έναν Δίκαιο Άνθρωπο: "Γιατί έκλαψα για τον θάνατο του Παπακώστα"

Ο Παπακώστας, δεν ήταν βολεψάκιας, όπως δεν ήταν και εμπαθής. Την δεκαετία του 1990, απέδειξε το μεγαλείο του – και της μαγκιάς του, αλλά και της ανθρώπινης αίσθησης του δικαίου, ακόμα και μπροστά στο θάνατο της κόρης του. Παραιτήθηκε από την αστυνομία διαμαρτυρόμενος για τη ρουσφετολογία της πρώτης κυβέρνησης της δεξιάς μετά το 1974. Και τότε, επίσης, όταν έμαθε ότι το άτομο που σκότωσε την κόρη του σε ατύχημα, ήταν άρρωστος, ζήτησε να του δοθεί χάρη για να ζήσει. Άντε τώρα να συγκρίνεις μια τέτοια εικόνα με μερικούς από τους συγγενείς του Μαρί.. Άλλος κόσμος, άλλα ήθη.

*Δεν μας λένε κατά κανόνα τίποτε οι μετά θάνατον ύμνοι για το πρόσωπο του όποιου αποθανόντα. Όμως για την συγκεκριμένη περίπτωση νιώθουμε βαθιά υποχρεωμένοι να κάνουμε μια εξαίρεση. Στο όνομα της ανάγκης ακόμα και οι πλέον άγριες, οι πλέον απαίδευτες κοινωνίες, να συντηρούν ανοικτή μια χαραμάδα αναμέτρησης με τα αληθινά μέτρα του Δικαίου. Στο όνομα του πολιτισμού.

Σε διάλεκτο Κυπριακή τιμάται ο δίκαιος άνθρωπος Κώστας Παπακώστας. Όχι ψευδώς, όχι ως ήρωας, αλλά ως αδικηθείς δίκαιος/ έντιμος άνθρωπος. Ως αυτό που αληθινά του πρέπει. Ο τίτλος του κειμένου τιμής – “Γιατί έκλαψα για τον θάνατο του Παπακώστα” – είναι αληθινός, απηχεί αυτό που πράγματι έκανε αυτός που υπογράφει. Έκλαψε, το γράφει και το εννοεί, είναι βέβαιο ότι έκλαψε. Όπως όλοι όσοι αρνούνται έναν κόσμο όπου επικρατούν οι νόμοι της ζούγκλας, όταν τιμούν αληθινά τους έντιμους ανθρώπους, αυτούς που αντιστέκονται. Αυτό το δάκρυ δεν είναι το δάκρυ της υποβολής στα επίσημα και ψεύτικα τελετουργικά τιμής προς δήθεν ήρωες (πλεονάζει το είδος στις απαίδευτες κοινωνίες), είναι δάκρυ τιμής στο Δίκαιο.

“Γιατί έκλαψα για τον θάνατο του Παπακώστα”. Αντιγράφουμε (από την διαδικτυακή έκδοση Δεύτερη Ανάγνωση):     

Δεν εκρατήθηκα να μεν κλάψω. Όι γιατί κλαίω στες κηδείες. Ακόμα τζιαι όταν θάφκεται δίκαιος άθθρωπος, κάμνω την καρκιάν μου πέτραν, τζιαι προς τιμήν του δεν κλαίω. Άμαν θέλω να τιμήσω την μνήμην του δίκαιου πλασμάτου που επέθανεν, την τιμώ με το να σκέφτουμαι ό,τι όμορφον έπραξεν για την ζωήν. Τζιαι προτιμώ να διαχειριστώ την πίκραν της απώλειας, με το να πράξω κάτι για την ζωήν όμορφον, παρά με το να κλάψω.

Όταν εθκιάβασα για τον θάνατον του Παπακώστα, εσφίχτην η καρκιά μου τζιαι εγίνην πέτρα. Εσκέφτηκα πόσον δίκαιος άθθρωπος ήταν. Πόσην ευαισθησίαν είσιεν για το κοινόν καλόν. Πόσην δύναμην του εδιούσαν οι αξίες του, να καταπιεί τον θυμόν, την πικρίαν, την αγανάχτησην για το λαμπρόν που τον έλουσεν ο ανεύθυνος οδηγός που του ετσίλλησεν το παιδίν του. Εσσυχχώρησεν του βάλλοντας ομπρός το μεγαλείον της ψυσιής του τζιαι είπεν « αφήστε τον να πάει ποτζιεί στην χώραν που΄ρτεν », τζιαι αποφυλακίσαν τον που εχρειάζετουν κάποιαν θεραπείαν. Ταπεινά τζιαι αθόρυβα που τες δημοσιότητες, εδιαχειρίστην τον πόνον, κρατώντας την ομορκιάν της τελευταίας πράξης της κόρης του, να εκπληρώννει το καθήκον του αστυνομικού, την ώραν που βοηθά έναν τραυματίαν μες τον δρόμον. Είναι κάτι μακαριακές αξίες που εξηχαστήκαν που άλλους τζιαι εκρατηθήκαν μόνον που αθρώπους τίμιους τζιαι δίκαιους, που τες είχαν πάνω που το να συνάξουν πλούτον.

Δεν έκλαψα για την απώλειαν ενός δίκαιου αθθρώπου. Έκλαψα για την αθλιότηταν του τόπου που κυβερνάται που αρπαχτικά, τα οποία εχάσαν κάθε ίχνος πολιτισμού. Έκλαψα για την βρωμιάν τζιαι τον ζόλον που φκάλλει η νομική υπηρεσία, το υπουργείον δικαιοσύνης, η προεδρία, η εισαγγελία κράτους μου. Έκλαψα που οι ευρωπαϊκές αξίες δεν εντζίσαν ακόμα την άξεσην κυπριακήν μεταδεξιάν, που για να μείνει τσιβικωμένη πας την εξουσίαν τζιαι πας τον πλούτον, είναι άξια να πατήσει πας τα πάντα. Ένας γενικός εισαγγελέας, που θεωρεί δημόσιον συφφέρον να υπηρετά έναν Σαουδαραβικού τύπου « περί δικαίου αίσθημαν » τζιαι να αρνείται στους συγγενείς ενός ετοιμοθάνατου γέρου να συντροφέψουν τον δικόν τους στες τελευταίες του στιγμές, είναι ντροπή. Ντροπή μεγαλλύττερη που το να υπεραμύνεται ένας πρόεδρος έναν βοηθόν γεννικόν εισαγγελέαν που κατηγορείται για απατεωνίες.

Όλοι μόνοι μας θα πεθάνουμεν. Δεν ξέρω ποια ήταν η τελευταία σκέψη του Κώστα Παπακώστα. Μακάρι να επίστεφκεν στον Θεόν ο άθθρωπος, τζιαι να εσκέφτετουν ότι θα πάει να βρεθεί με τα πλάσματα που αγάπησεν, αφού του εστερήσαν που τες τελευταίες του στιγμές τα πλάσματα που αγάπαν. Εγώ, όμως, που ούτε στους Θεούς τους πιστεύκω, ούτε στους θκιαόλους τους, σκέφτουμαι την αδικίαν τζιαι μου φέρνει θυμόν, σκέφτουμαι την αθλιότηταν τζιαι τον πολιτισμικήν κατάπτωσην τζιαι μου φέρνει τζιαι κλάμαν. Έγραψα που τον Μάρτην έναν άρθρον διερωτώμενος « γιατί να σκοτώσουν τον Παπακώσταν » (http://2ha-cy.blogspot.ch/2015/03/blog-post_94.html).

Μακάρι ο δεσμοφύλακας που τον επρόσεχεν να ήταν δίκαιος, αφούς η δικαιοσύνη είναι αυτόν που είναι. Μακάρι να ήταν άθθρωπος, τζιαι το τελευταίον δίκλημαν, πριν να καμμίσει τα μμάθκια του ο αείμνηστος Κώστας Παπακώστας, να ήταν μια εικόνα αθθρωπιάς σαν την δικήν του, μιά αίσθηση αγάπης, που τα αρπαχτικά της εξουσίας εθεωρήσαν αναγκαίον να του στερήσουν για λόγους «δημοσίου σσυφφέροντος».

Όταν εθκιάβασα για τον θάνατον του Παπακώστα, εσφίχτην η καρκιά μου τζιαι εγίνην πέτρα. Εσκέφτηκα πόσον δίκαιος άθθρωπος ήταν. Πόσην ευαισθησίαν είσιεν για το κοινόν καλόν. Πόσην δύναμην του εδιούσαν οι αξίες του, να καταπιεί τον θυμόν, την πικρίαν, την αγανάχτησην για το λαμπρόν που τον έλουσεν ο ανεύθυνος οδηγός που του ετσίλλησεν το παιδίν του. Εσσυχχώρησεν του, βάλλοντας ομπρός το μεγαλείον της ψυσιής του τζιαι είπεν «αφήστε τον να πάει ποτζιεί στην χώραν που΄ρτεν», τζιαι αποφυλακίσαν τον, που εχρειάζετουν κάποιαν θεραπείαν. Ταπεινά τζιαι αθόρυβα που τες δημοσιότητες, εδιαχειρίστην τον πόνον, κρατώντας την ομορκιάν της τελευταίας πράξης της κόρης του, να εκπληρώννει το καθήκον του αστυνομικού, την ώραν που βοηθά έναν τραυματίαν μες τον δρόμον. Είναι κάτι μακαριακές αξίες που εξηχαστήκαν που άλλους τζιαι εκρατηθήκαν μόνον που αθρώπους τίμιους τζιαι δίκαιους, που τες είχαν πάνω που το να συνάξουν πλούτον.

Η αδικία φέρνει θυμόν, αλλά τζιαι ανακάτσιασμαν. Ανακάτσιασα τα όρνεα που είναι γεννημένοι να είναι συγγενείς ηρώων την στιγμήν που οι κανονικοί αθρώποι είναι συγγενείς νεκρών. Ανακάτσιασα τα αρπαχτικά που είναι γεννημένοι να συνάουν πλούτον τζιαι να διατάσσουν, ενώ οι κανονικοί αθρώποι να δουλεύκουν να τους ταΐζουν τζιαι να πληρώννουν τες αδικίες τους. Ανακάτσιασα που οι αθρωπιστικές αξίες εγινηκαν ζήτημαν επικοινωνιακόν, για το οποίον κόφκουν τζιαι ράφκουν επιχειρηματίες πληρωμένοι που την διαφήμησην. 

Αυτός εν ο πολιτισμός πάνω στον οποίον έριξεν τα φώτα η μοναξιά του να πεθάνει ένας πολιτικός μες τες φυλακές που διαχειρίζουνται ξημαρισμένοι απολίτιστοι. Ελπίζω μόνον το ευρωπαϊκόν δικαστήριον αθρωπίνων δικαιωμάτων να αποκαταστήσει κάποτε μιαν κάποιαν δικαιοσύνην τζιαι να επιβάλει τες ελάχιστες αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού τζιαι στην Κύπρον.