"Να προστατέψουμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με αναπηρία": Αρκεί να διεκδικήσουμε ένα οριστικό ΤΕΛΟΣ στο μέγα ανακυκλωνόμενο ψέμα που ορίζει τη νεοελληνική καθυστέρηση...

Από την επιστολή με τίτλο την φράση/μήνυμα “Να προστατέψουμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με αναπηρία” που απέστειλε προ μερικών εικοσιτετραώρων η εθνική συνομοσπονδία ατόμων με αναπηρία προς την υπηρεσιακή πρωθυπουργό της Ελλάδας, αντιγράφουμε τα πιο χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Το γενικό πλαίσιο/σκεπτικό: “Οι άνθρωποι που φτάνουν σήμερα στην Ευρώπη, διακινδυνεύοντας τις ζωές τους στη θάλασσα και εκτίθενται στα κυκλώματα διακίνησης και στην εκμετάλλευση, είναι άνθρωποι με δικαιώματα. Αν τους αρνηθούμε τα δικαιώματά τους, δημιουργούμε μια Ευρώπη χειρότερη για όλους τους πολίτες της. Καλούμε τους ηγέτες της ΕΕ να διασφαλίσουν ότι η ΕΕ θα υιοθετήσει μια προσέγγιση, η οποία θα αντανακλά πλήρως τις αξίες της: των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας”.

Λίγο πιο ειδικά, πάντα εντός του γενικού πλαισίου: Η τεράστια προσφυγική και μεταναστευτική κρίση, είναι μια πραγματική ανοικτή πληγή για την Ευρώπη. Τα χειρότερα ρατσιστικά και εθνικά στερεότυπα αναβιώνουν σε όλη την Ευρώπη, και στη χώρα μας, κάτω από την πίεση και της οικονομικής κρίσης.

Σε ότι αφορά ειδικότερα για τους μετανάστες και πρόσφυγες με αναπηρία: Η εθνική συνομοσπονδία ατόμων με αναπηρία ζητά να παρθούν επιπλέον μέτρα για τους μετανάστες και πρόσφυγες με αναπηρία, ιδιαίτερα για τις γυναίκες και τα παιδιά. Τα άτομα αυτά αντιμετωπίζουν πολλαπλές διακρίσεις και γίνονται ακόμη ευκολότερα θύματα και έρμαια της φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και των κυκλωμάτων που λυμαίνονται τους πρόσφυγες. Είτε ως ανάπηροι πολέμου, είτε με προγενέστερη ή μεταγενέστερη αναπηρία, τα δικαιώματά τους βάλλονται πολλαπλώς, καθώς βιώνουν τη διπλή διάκριση στη βάση της προσφυγιάς και της αναπηρίας τους. Στην πλειοψηφία τους βρίσκονται συνεχώς σε οριακό σημείο επιβίωσης.

Καταλήγοντας σε προτάσεις: Να υπάρξει ιδιαίτερη μέριμνα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες με αναπηρία, με εξειδικευμένο προσωπικό στο Συντονιστικό Κέντρο Διαχείρισης Προσφυγικών Ροών. Συγκεκριμένη μέριμνα χρειάζεται επίσης στις δομές υποδοχής και περίθαλψης, καθώς επίσης και τάχιστη εκπαίδευση των λιμενικών και αστυνομικών αρχών που έχουν την πρώτη επαφή με τους πρόσφυγες.

*Αντιπαρερχόμαστε τον πειρασμό να σχολιάσουμε αναλυτικά τον καθωσπρεπισμό και την σοβαροφάνεια που αποπνέει η “έκκληση προς τους ηγέτες”, πόσο μάλλον όταν αυτή έχει ως επίκεντρο την ποιότητα ζωής των “εντός τειχών” που φέρεται απειλούμενη και όχι το διαρκές έγκλημα εναντίον της ανθρώπινης ζωής που εξελίσσεται. Δεν θα σχολιάσουμε καν την ανάγνωση που “θέλει” την έξαρση του μεταναστευτικού φαινομένου “ανοιχτή πληγή” με κριτήριο (πάλι) το φερόμενο ως δικό μας (ευρωπαϊκό) σπίτι, ευτελίζοντας κάθε έννοια αληθώς προοδευτικής λογικής που (οφείλει να) έχει ως πυρήνα τον άνθρωπο και το δικαίωμά του αν μη τι άλλο στη ζωή. Ασχολίαστες από μέρους μας οι πιο πάνω κρίσιμες πτυχές, καλοπροαίρετα τις ερμηνεύουμε ως συμπτώματα ανωριμότητας, ή αλλιώς, της φαντασίωσης του “σπουδαίου” που νιώθουν οι “μικροί” νιώθοντας ότι απευθύνονται και συνομιλούν με τους “μεγάλους” και τα “μεγάλα” τούτης της ζωής ζητήματα. Εξ’ αυτού προκύπτει και η αλόγιστη χρήση πρώτου πληθυντικού στη γραφή – Εμείς, η Ευρώπη μας, πρέπει όλοι μας κοκ. – όμως αυτό είναι ένα άλλο (ευρύτερο) θέμα που δεν απασχολεί το παρόν.

Αυτό, όμως, που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε και νιώθουμε έντονη την ευθύνη καλοπροαίρετα να σχολιάσουμε είναι οι μηδαμινές ως μηδενικές παρεμβάσεις επί πολλά χρόνια σε θέματα δικαιωμάτων του μετανάστη ή πρόσφυγα με αναπηρία από πλευράς της παρεμβαίνουσας σήμερα συνομοσπονδίας. Ως τέτοιες (παρεμβάσεις) δεν αναγνωρίζουμε, προφανώς, τις ενδεικτικές αναφορές (τύπου bullets) στο target group “μετανάστες- πρόσφυγες” που έχουν κατά καιρούς περιληφθεί σε προτάσεις ή σχέδια εκτέλεσης ευρωπαϊκών προγραμμάτων, αυτό δα έλειπε. Αναφερόμαστε σε ουσιώδεις, πραγματικές παρεμβάσεις, δοσμένες στην υπόθεση των δικαιωμάτων του μετανάστη ή πρόσφυγα με αναπηρία, όχι σε “εν δυνάμει” παρεμβάσεις που δεν γίνονται ποτέ παρά μόνο επί χάρτου στο όνομα της εκτέλεσης ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Ελπίζουμε να συνεννοούμαστε.

Και επειδή όχι μόνο ελπίζουμε αλλά είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι συνεννοούμαστε, η πλήρης αλήθεια είναι ότι το timing είναι αποκλειστικά αυτό που επέβαλλε την ανακοίνωση, με άλλα λόγια, η έξαρση τις τελευταίες εβδομάδες του ενδιαφέροντος για το “προσφυγικό – μεταναστευτικό” σε διεθνές επίπεδο. Με τους πάντες σε αυτή την ατζέντα επικεντρωμένους, ευκαιρία για την ελληνική συνομοσπονδία αναπήρων να “γίνει διακριτή” κομίζοντας μια ακόμα – εν πολλοίς απούσα από τη δημόσια συζήτηση – διάσταση. Αυτό (και μόνο) το κίνητρο, εκτός βέβαια και αν στο πρόσωπο του αποδέκτη της επιστολής τους συγκυριακής/υπηρεσιακής πρωθυπουργού οι της συνομοσπονδίας αναγνώρισαν τον καταλληλότερο αποδέκτη και μεσολαβητή “προς τους ευρωπαίους” ηγέτες του αιτήματος για ισοτιμία δικαιωμάτων στους μετανάστες – πρόσφυγες, γι’ αυτό και την απέστειλαν. Αν έχει έτσι απολογούμαστε, το ίδιο και η κοινή λογική.

Εν κατακλείδι και για να είμαστε 100% βέβαιοι ότι συνεννοούμαστε: Το Μέγα Ψέμα που χαρακτηρίζει την εμφανώς καθυστερημένη νεοελληνική κοινωνική πραγματικότητα πρέπει να τελειώνει. Τούτο συνιστά τον κρίσιμο όρο σταδιακής διεκδίκησης της εξόδου από την καθυστέρηση. Επικοινωνιακού (μόνο) χαρακτήρα παρεμβάσεις, σοβαροφάνεια, ψευδό-ευαισθησίες, ανακύκλωση με δυο λόγια της καθυστέρησης, ως εδώ. Στο κρίσιμο πεδίο του “μεταναστευτικού” η ελληνική κοινωνία δεν αναμετράται γενικώς και αορίστως - όπως οι καθυστερημένες συντηρητικές φωνές αρέσκονται να λένε – “με τις αντοχές της”, αναμετρώνται αντίθετα οι προοδευτικές προοπτικές της έναντι των αντοχών της υφιστάμενης καθυστέρησης.

Ειδικότερα σε ότι αφορά το πεδίο των προσφύγων και μεταναστών με αναπηρία, η πρόσφατη νεοελληνική πραγματικότητα ανέδειξε πραγματικές κοινωνικές πρωτοπορίες – που με τις όποιες αδυναμίες τους και δίχως καμιά οικονομική ή οργανωτική βοήθεια προσέφεραν αληθινές πράξεις και έργο αλληλεγγύης σε εποχές (επικοινωνιακά) ανύποπτες, δείχνοντας τον αληθώς προοδευτικό δρόμο. Επόμενο βήμα δεν μπορεί να είναι άλλο από την “επένδυση” σε αυτές τις πρωτοπορίες ώστε στον δρόμο που άνοιξαν να περπατήσουν πολλοί περισσότεροι. Επ’ αυτού θα επανέλθουμε.

Επιμύθιο:  Τέρμα το μεγάλο ψέμα. Οι λογικές εκμετάλλευσης των μεταναστών και προσφύγων, των συγκυριακά ευρισκόμενων σε οριακά δυσχερή ανθρώπων, είτε από αυτούς που τους θέλουν εγκλωβισμένους “διαρκώς εκεί” για να πουλάνε προοδευτική (δήθεν) προστασία με το αζημίωτο,  είτε από τα καθυστερημένα εγκληματικά φασιστοειδή που πουλάνε στο όνομά τους κοινωνική προστασία και εθνικά ιδεώδη… ΤΕΛΟΣ! Ευχή - μήνυμα για το “ιδανικό” η λέξη ΤΕΛΟΣ, όμως και η μοναδική αναγκαία συνθήκη (αρχή) για την αναμέτρηση με την καθυστέρηση.