"Με τα μάτια ενός σκύλου" της Έλενας Περικλέους: Χαμόγελο πραγματικό είναι...

*Χαμόγελο πραγματικό δεν είναι…

Ούτε το χαμόγελο αυταρέσκειας, ούτε το χαμόγελο απελπισίας, ούτε το χαμόγελο αμηχανίας, ούτε το χαμόγελο χρήματος, ούτε το χαμόγελο ενοχής, ούτε καν το χαμόγελο συνάντησης…

…Το πραγματικό, το αυθεντικό χαμόγελο, είναι φυσικά το χαμόγελο των θετών μου γονιών και του μεγάλου και μικρού αφεντικού μου κάθε φορά που με βλέπουν…

Είναι εκείνο που βγαίνει από τη ψυχή, περνά από τα χείλη και τα ανασηκώνει ελαφρά και προσγειώνεται ώρα πολλή στα μάτια και τα κάνει να αστράφτουν από αυθεντική χαρά…

Πραγματικό χαμόγελο είναι εκείνο που εύκολα μπορεί να μετατραπεί σε αυθεντικό, σε πηγαίο γέλιο, από εκείνα που σε κάνουν να σπαρταράς και να κρατάς την κοιλιά, καμιά φορά να δακρύζεις από χαρά…

Πραγματικό χαμόγελο είναι το χαμόγελο των παιδιών και των σκυλιών φυσικά που χαμογελούν πάντα με τα μάτια…

*Από το παιδικό βιβλίο με τίτλο “Τα μάτια ενός σκύλου: η επιστροφή” (εκδόσεις ΠΑΡΓΑ) που υπογράφει η παιδαγωγός και συγγραφέας Έλενα Περικλέους . Διότι μετά από κάνα δυο σερί “σοβαρές” – υποτίθεται – αναρτήσεις, λίγο χαμόγελο, έστω και αν δεν είναι αυθεντικό όπως αυτό των σκυλιών, έχει και αυτό την αξία του. Δε νομίζετε;