Η υψηλή διανόηση ενώπιον των ιστορικών ευθυνών της, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, Εμείς - Εσείς και το άτιμο το κάπνισμα...

“Ευχαριστώ πάρα πολύ που ανταποκριθήκατε αμέσως”. 
“Υποχρέωσή μου. Άλλωστε μου είπατε ότι πρόκειται για κάτι σπουδαίο και επείγον”. 
“Πραγματικά. Έτσι είναι”. 
“Στη διάθεσή σας. Σας ακούω”…

Λίγες στιγμές προπαρασκευής – να τακτοποιηθούν οι πισινοί στα καθίσματα, να ανακατευθεί ο καφές με την ζάχαρη και το γάλα, να ανακαλυφθεί ο αναπτήρας στην πίσω τσέπη, “σας ενοχλεί;” “καθόλου, κάπνιζα και εγώ παλιότερα αλλά εδώ και λίγα χρόνια το σταμάτησα” “πολύ καλά κάνατε και εγώ θέλω πολύ να το κόψω”– και κατευθείαν στο κυρίως θέμα: “Περί τίνος πρόκειται;”

“Έχει έρθει η στιγμή να κάνουμε ένα μεγάλο συνέδριο αφιερωμένο στον Κορνήλιο Καστοριάδη. Ξέρετε ποιος είναι, έτσι δεν είναι;” Νεύμα κοφτό καταφατικό, η σιωπή μας προς απάντηση. “Το ήξερα ότι θα τον ξέρατε, φυσικά και τον ξέρετε”. Η άμεση  ανταπάντηση (στη σιωπή) έμοιαζε από μέρους της κυρίας μικρή, αδέξια συγνώμη, όμως η “υπόγεια” εξουσιαστική φύση του κυρίου δεν θα μπορούσε αμέσως να την κάνει αποδεκτή. Παράταση σιωπής μερικά δευτερόλεπτα, τέλος αμηχανίας (πώς αλλιώς) με εύλογο ερώτημα: “Ποιοι; Ποιοι είστε Εσείς που θέλετε να κάνετε μεγάλο συνέδριο αφιερωμένο στον Καστοριάδη; Και πως μπορούμε άραγε Εμείς να σας βοηθήσουμε;”…

“Θέλουμε να αναλάβετε Εσείς να το οργανώσετε;”
“Εμείς; Και ποιοι είστε Εσείς;”

Μικρή παύση (ξανά), τούτη τη φορά όμως όχι το είδος εκείνο που πηγάζει από την αμηχανία. 

“Εμείς; Εμείς είμαστε μια ομάδα διανοουμένων φιλολόγων που βλέπουμε ότι η κατάσταση στον τόπο δεν πάει καλά και πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας”. Μικρή ανάσα και συνέχεια: “Πρέπει σαν διανοούμενοι να πάρουμε Εμείς την υπόθεση της προόδου στα χέρια μας”…

“Και ο Κορνήλιος Καστοριάδης τι σχέση έχει με όλα αυτά;”

Αποδείχτηκε πάρα πολύ δύσκολη, τελείως απρόσμενη η παρατήρησή μας, τόσο που λειτούργησε σαν τον καλύτερο δυνατό επιβραδυντή της απέναντί μας ροής (σκέψης) την κρίσιμη στιγμή που έμοιαζε πανέτοιμη να ξεχυθεί: “Τι σχέση έχει ο Κορνήλιος Καστοριάδης με ρωτήσατε; Μα τι εννοείτε; Δεν σας καταλαβαίνω. Τι εννοείτε;”

“Εμείς; Τι εννοούμε Εμείς; Εσείς τι εννοείτε;” 
“Εμείς;” 
“Ναι. Εσείς”. 
“Εμείς; Εσείς που ζητήσατε επειγόντως να συναντηθούμε να μου πείτε τι εννοείτε”

Τρομερά επιτυχημένη, επιβεβαιωμένα αποτελεσματική – εμπιστευτείτε μας σε αυτό – η παγίδα του “Εσείς και Εμείς”, ανάμεσα στο Εσείς και στο Εμείς καμιά διαφυγή, αιχμάλωτη η ροή (της σκέψης) για πολύ λίγο ανακυκλώνεται και νομοτελειακά κατόπιν βαλτώνει. Ύστατη προσπάθεια απλά και μόνο για την τιμή των όπλων:

“Μα αφού … Εμείς είμαστε οι πνευματικοί άνθρωποι της χώρας. Αυτοί που σήμερα μας κυβερνούν είναι αγράμματοι και επικίνδυνοι. Ενώ Εμείς…”

“Ότι και αν νομίζετε ότι είστε Εσείς, Εμείς δεν πήραμε απάντηση στο ερώτημά μας”. 
“Καλά, αφού Εσείς έτσι νομίζετε θα το κάνουμε σε συνεργασία με άλλους. Εμείς μπορούμε, δεν σας έχουμε ανάγκη, απλώς νομίζαμε ότι και Εσείς θα …”. 
“Ποιό πράγμα θα κάνετε;” 
“Τι ποιό πράγμα; Τι εννοείτε; Δεν σας καταλαβαίνω…” 
“Ότι και να κάνετε καλή επιτυχία” 
“Σας ευχαριστώ πολύ. Κρίμα που δεν θα το κάνουμε μαζί” 
“Να μας κρατάτε ενήμερους” 
“Φυσικά. Βέβαια.”

Διάολε, πότε προλάβαμε να καπνίσουμε τρία τσιγάρα; Με όλες τις καθωσπρέπει ευγένειες ο αποχαιρετισμός – “να τα ξαναπούμε, να μη χαθούμε”, “οπωσδήποτε, τώρα που βρεθήκαμε θα είναι κρίμα” – βήμα γοργό προς τα “επόμενα”. Σε ότι, τέλος, αφορά τον απόηχο της όλης διαβούλευσης – “μήπως τουλάχιστον τον ξέρετε ώστε να τον καλέσουμε και τον ίδιο όταν κάνουμε το συνέδριο;” – δεν μπορεί να ήταν τίποτε άλλο παρά ένα ακόμα από τα πολλά κακά “παιχνίδια” που τα τελευταία χρόνια μας “παίζουν” τα άτιμα τα αυτιά μας. Καλό είναι να το κοιτάξουμε, το ίδιο και το πολύ το κάπνισμα, το έχουμε παρακάνει…