Περί κουλτούρας (η βαθύτερη έννοια): Συλλέγοντας και συνθέτοντας εμπειρίες - The Dance Way - μια ζωή ολάκερη, όσο πάει...

"Ήταν μια κυρία μεγάλης ηλικίας. Μας μίλησε για τη ζωή της το πιο μεγάλο μέρος της οποίας περιστρεφόταν γύρω από τη Σκάλα του Μιλάνου. Είχε δουλέψει για πολλά χρόνια σαν υπάλληλος του θεάτρου και είχε την ευκαιρία να δει πολλούς διάσημους καλλιτέχνες και σπουδαίες παραστάσεις. Μας ανέφερε με θαυμασμό μια παράσταση όπου πρωταγωνιστούσε η Μαρία Κάλλας το 1957. Η μνήμη της ήταν τόσο ζωντανή σαν η παράσταση να είχε γίνει την προηγούμενη μέρα…"

*Στα δεκαεννιά της σήμερα η Ιωάννα, συλλέγει και συνθέτει ωραίες εκπαιδευτικές εμπειρίες από τις τέχνες, έχοντας μεν σταθερό σημείο αναφοράς τον τελευταίο έναν χρόνο κάποιο κάπου στην Ευρώπη, αλλά διαρκώς κινούμενη και μετακινούμενη όπου οι εμπειρίες την προσκαλούν. Σε πλήρη αντίθεση με τους πολύ περισσότερους “ξενιτεμένους” για λόγους εκπαιδευτικούς συνομηλίκους της Κυπρίους που “σπουδάζουν για να τελειώσουν” και ευθύς αμέσως να επιστρέψουν πίσω στη “φωλιά” τους, στην ασφαλή μητρική αγκαλιά…

 **Ήταν δεν ήταν δεκατεσσάρων χρονών η Ιωάννα όταν “The Dance Way” – μέσω του περιοδικού που δημιούργησε παρέα με συμμαθήτριές της στα τμήματα χορού που από νήπιο σχεδόν μετείχε – αποτύπωνε τις βαθύτερες σκέψεις, επιθυμίες και πόθους της. Ανατρέχοντας, τότε, σε προηγηθείσες εμπειρίες της, όταν ήταν δεν ήταν δώδεκα χρόνων. Όπως αυτήν που αντιγράφουμε:

"Στο διάλειμμα της παράστασης κλασικού μπαλέτου στη Σκάλα του Μιλάνου στάθηκα δίπλα σε άλλους δυο κύριους που συνομιλούσαν. Συζητούσαν με πάθος για την παράσταση. Έλεγαν ότι την είχαν ξαναδεί πριν από πολλά χρόνια, βέβαια με διαφορετικούς πρωταγωνιστές χορευτές. Εντυπωσιάστηκα. Θυμόντουσαν ακόμα τα ονόματα των χορευτών που είχαν χορέψει πριν από πολλά χρόνια, θυμόντουσαν και όλες τις λεπτομέρειες της παλαιότερης παράστασης. Μπορούσαν να συγκρίνουν τις δυο παραστάσεις σα να μην τις χώριζε ούτε μια μέρα! Ήταν και οι δυο ζωντανές μέσα στη σκέψη τους. Δεν μπορούσα να ξέρω αν αυτοί οι δυο άνθρωποι ήταν ιδιαίτερα μορφωμένοι ή όχι. Το σίγουρο είναι ότι κατάφερναν να καλλιεργούνται διαρκώς και περισσότερο μαζί με τις παραστάσεις που επί χρόνια έβλεπαν. Διότι είχαν εξ’ αρχής καλλιεργηθεί να μπορούν να εκτιμήσουν τις ευκαιρίες και δυνατότητες που τους δίνονταν. Το θέατρο, η όπερα, ο χορός, ήταν μέρος της ζωής τους”.

Στην Κύπρο τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο χορός, το θέατρο, οι καλές τέχνες, δεν είναι, δεν έχουν ακόμα γίνει, αληθινό μέρος της ζωής των ανθρώπων. Δεν είμαι βέβαιη για το “γιατί” αλλά ούτε και με ενδιαφέρει…"

***Θα συνεχίσει να συλλέγει και συνθέτει εμπειρίες η “διαφορετική” από τον μέσο συνομήλικό της Ιωάννα, και στα είκοσι, και στα τριάντα, και στα πενήντα, και στα ογδόντα, όσο πάει. Μια ζωή. “Περί κουλτούρας” ήταν το άρθρο/ κείμενό της από το οποίο αντιγράψαμε, και χωρίς καν να το επιδιώξει όρισε στα σκάρτα δεκατέσσερά της το πεδίο καλύτερα από οποιονδήποτε ενήλικα εσώκλειστο στον μικρόκοσμο που η ίδια από πέρυσι έχει αφήσει πίσω της. Από πέρυσι; Γράψτε λάθος, μόνο τυπικά από πέρυσι, ουσιαστικά από πολύ παλαιότερα…