ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ δίοδος στον φράχτη του Έβρου: Η κοινή δική μας "εδώ και τώρα" πραγματική υπόθεση επαναστατικού χρέους, η κοινή δική μας "εδώ και τώρα" υπόθεση (προάσπισης της) ζωής

Ξηλώστε τις κάμερες. Όχι στον Μεγάλο Αδελφό. Όχι στην παρακολούθηση της ζωής μας. Μετά τα συνθήματα, ώρα για τα στιχάκια: Των ζωών μας παίρνουμε την ευθύνη/ κάμερα καμία δεν θα μείνει…

Κάπως έτσι. Ήταν πριν κάμποσα χρόνια όταν κάποιοι (του ΚΚΕ αν δεν μας γελάει η μνήμη μας) διαδήλωναν εναντίον των καμερών παρακολούθησης των διαδηλώσεων. Από τότε ο νους μας με έναν ιδιαίτερο (αισθητικό) τρόπο ήταν συνδεδεμένος με τις παραστατικές τέχνες και διέκρινε μέσα από το κοινωνικό/ πολιτικό την παραστατική αμιγώς διάσταση. Η όλη αισθητική της διαδήλωσης συμπυκνωνόταν σε έντονη, των περισσότερων δυνατών decibel απειλή ενάντια στις κάμερες, “τώρα θα πέσουν, τώρα θα πέσουν” – βλέμματα στραμμένα στο μέρος τους, σφιγμένες οι γροθιές, επιθετικές οι κινήσεις σώματος και χεριών - ωσάν οι κάμερες να ζούσαν τις τελευταίες στιγμές της ζωής τους. Καμιά δεν “έπεσε”, όλες παρέμειναν στη θέση τους. Ανέγγιχτες από τη φωνή. Ένα μέτρο σκάρτο πάνω από τα κεφάλια των (φερόμενων ως) απειλητικών διαδηλωτών ήταν, άντε ένα και κάτι από τα κεφάλια των πιο κοντών. Αρκούσε να άπλωναν το χεράκι για να τις αγγίξουν…

Κάτω τώρα ο καπιταλισμός – Κάτω τώρα ο ιμπεριαλισμός. Τώρα; Εδώ και τώρα; Επειδή σε μια πάροδο, άντε σε μια κεντρική οδό, κάπου στο κέντρο μιας μικρής πόλης, άντε μιας μεγαλούπολης, κάποιοι έχουν εκπαιδεύσει καλά τις χορδές τους να παράγουν τον μεγαλύτερο δυνατό θόρυβο; Επειδή σφίγγουν τόσο πολύ τις γροθιές τους ώστε να μοιάζουν έτοιμες για τόσο δυνατό κτύπημα ωσάν τα τελειωτικά που βγάζουν τον αντίπαλο off ; Επειδή οι κινήσεις χεριών και σώματος είναι τόσο μα τόσο επιθετικές που “δείχνουν” ότι είναι δοσμένες στην τελική στιγμή, ότι καμιά δυνατότητα επιστροφής δεν υπάρχει, ή εμείς ή εσείς; Δεν “έπεσε” ο καπιταλισμός, δεν “έπεσε” ο ιμπεριαλισμός, αν και αναρίθμητες μέσα στα χρόνια φορές η “εδώ και τώρα” απειλή θανάτου τους επαναλήφτηκε. Χιλιάδες μα την μαύρη αλήθεια φορές οι “δράστες” της την εκστόμισαν και εξέφρασαν στο πιο ακραίο παραστατικό της όριο, μέχρι ακραία ξαναμμένοι στο όριο της πλήρους εξάντλησης/ εκτόνωσης να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής τους. Καθεμιά από αυτές τις φορές, ήταν βέβαιο ότι η επόμενη παραστατική φορά, η επόμενη “ευκαιρία” δεν θα αργούσε.

Τώρα μιλάει η αγροτιά - Πάρτε πίσω τώρα τα μέτρα τα δολοφονικά (παραλλαγές: ταξικά, αντί-ασφαλιστικά, φορομπηχτικά, αντί-αγροτικά κ.λπ.). Στο ύψος του (κάθε) σταθμού διοδίων ο “εθνικός” δρόμος ήταν κλειστός, γκρίνιαζαν οι οδηγοί για την ταλαιπωρία της παράκαμψης που τους υποδεικνυόταν, γκρίνια αναμενόμενη στους έμπειρους των οδικών αγώνων, εξ ου και έγκαιρα είχε “πέσει γραμμή” και πάντα στην αρχή αντιμετωπιζόταν “εκπαιδευτικά”: Όλοι μαζί είμαστε, στην ίδια μοίρα, σας θέλουμε στο πλευρό μας, μη παρασύρεστε από την λογική τους των κοινωνικών αυτοματισμών, σήμερα εμείς, αύριο εσείς. Κάποιοι ήταν καλοί εκπαιδευόμενοι, αφού ανταλλασσόταν μαζί τους ο αναγκαίος αγωνιστικός χαιρετισμός, έπαιρναν τον δρόμο τους. Κάποιοι άλλοι ήταν κακοί, αντιμιλούσαν και στέρευαν σε χρόνο μηδέν την εκπαιδευτική υπομονή των μεγάλων αγωνιστών, αυτούς τους ξεπροβόδιζαν με “γαλλικά”. Ήταν και πολλοί οι ουδέτεροι, αμίλητοι ωσάν αδιάφοροι, ωσάν εξαντλημένοι, η κρίσιμη μάζα ήταν αυτοί, αν αθροίζονταν στους μεν ή στους δε (καλούς – κακούς) έγερναν τελείως την πλάστιγγα, δημιουργούσαν πάρα πολύ ισχυρή (αριθμητικά κρίνοντας) πλειοψηφία.

“Γιατί δεν καταλαμβάνετε εδώ και τώρα τα διόδια και η διέλευση να είναι ελεύθερη, ώστε στα σίγουρα οι πιο πολλοί αν όχι όλοι οι οδηγοί να είναι με το μέρος σας, αφού το θεωρείτε αυτό τόσο πολύ σπουδαίο;” Κοιταχτήκανε μεταξύ τους ξαφνιασμένοι οι “αγωνιστές” όταν κάποιος από τους αμίλητους/ μη πρωταγωνιστές της παράστασης μίλησε – τι διάολο τώρα, καλός είναι αυτός ή κακός; τον έξυπνο τώρα θέλει αυτός να μας κάνει; - σε χρόνο περίπου μηδέν αποφάνθηκαν ότι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία – έλα μωρέ, είμαστε έμπειροι στους αγώνες, τους ξέρουμε πολύ καλά αυτούς τους προβοκάτορες, το παίζει ότι είναι και μαζί μας – “ρε σήκω φύγε από εδώ”. “Αγροτιά εργατιά/ μια φωνή και μια γροθιά” ήταν το μαζικό σύνθημα που συνόδευσε την εκδίωξή του, με τα βλέμματα στραμμένα όλα στο μέρος του, τις γροθιές σφιγμένες, τα σώματα όλα στα όριά τους ετοιμοπόλεμα.

*Το έγκλημα διαρκείας κατά πάρα πολλών χιλιάδων ανθρώπων - όχι μόνο αυτών που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου, αλλά όλων αυτών που υποχρεώνονται να βιώσουν την ακραία της ζωής τους απειλή – δεν είναι μια (ακόμα) παράσταση. Δεν είναι μια ακόμα παράσταση για να ενεργοποιεί με τρόπο αντίστοιχο (παραστατικό) τα του κοινού (νου) αντανακλαστικά. Είναι μια καθημερινή – κάθε στιγμή, κάθε “εδώ και τώρα” – αποτρόπαια πραγματικότητα. Η εγκληματική ύπαρξη του απροσπέλαστου φράχτη του Έβρου, η απαγόρευση κατά μήκος του κάθε πιθανότητας πρόσβασης και διέλευσης, υποχρεώνει χιλιάδες ανθρώπους να φλερτάρουν καθημερινά με το θάνατο, οδηγεί πολλούς από αυτούς καθημερινά στον θάνατο, μεταφράζεται κάθε ώρα και κάθε στιγμή, κάθε “εδώ και τώρα”, σε διεύρυνση του άτυπου (ιστορικού) καταλόγου των θυμάτων του εγκλήματος.

Είναι πολλοί αυτοί που στο όνομα του πραγματικού “εδώ και τώρα” εστιάζουν σε αυτό και μόνο σε αυτό, πραγματικά σε αυτό εκεί στον Έβρο, αποκλειστικά εκεί στον φονικό φράχτη του Έβρου, είναι όμως ακόμα πολλοί και αυτοί που στο όνομα της αυτουργού των πάντων “καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας” τείνουν να θεωρούν την πάση θυσία “εδώ και τώρα” αποτροπή περισσότερων θυμάτων της, μάλλον δευτερεύουσας σημασίας μέτωπο. Οι δεύτεροι είναι οι παντελώς εθισμένοι στην κυρίαρχη/ υποβεβλημένη των καιρών – και διόλου μα διόλου επαναστατική – ιδέα/ανάγκη της επαναστατικής παράστασης…

*Είναι πολλοί αυτοί που εστιάζουν σήμερα στον φράχτη του Έβρου, θα πρέπει όμως να γίνουν ακόμα περισσότεροι, θα πρέπει να γίνουν ακόμα περισσότεροι ώστε η πλάστιγγα “εδώ και τώρα να γείρει προς το “καλό”. Οι “ουδέτεροι”, αυτή η μεγάλη κρίσιμη μάζα που μπορεί εδώ και τώρα να γείρει εκεί που πρέπει την πλάστιγγα, είναι στα σίγουρα μαζί τους (ασφαλέστατες οι ενδείξεις από την αλληλέγγυα στάση της έναντι των προσφύγων το διαρκές τελευταίο διάστημα), είναι στα σίγουρα με το “καλό”. Και αν απέχει λίγο ακόμα αυτή η μεγάλη κρίσιμη μάζα από το να συνειδητοποιήσει καλά και βαθιά ότι ο φράχτης του Έβρου δεν είναι ένας ακόμα σταθμός “εθνικών” διοδίων η απαγόρευση διέλευσης από τον οποίο συνεπάγεται απλά και μόνο μια κάποια μικρή ταλαιπωρία αλλά ένα βάναυσο απαγορευτικό ζωής η ύπαρξη του οποίου μετριέται κάθε στιγμή με την απώλεια χιλιάδων ανθρώπων, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να το συνειδητοποιήσει. Αυτό που απαιτείται μόνο είναι να της μεταδοθεί ξεκάθαρα και απερίφραστα – απελευθερωμένο από κάθε υποψία/σκιά δευτερογενούς ερμηνείας, αποσυνδεδεμένο από κάθε ζωτικό παραστατικό (αληθοφανές) ψεύδος που υποβάλλει την ανάγκη της διαρκούς επαναστατικής γυμναστικής υποβαλλόμενο ταυτόχρονα από αυτήν - το ζωτικό μήνυμα ότι:

Η “εδώ και τώρα” απελευθέρωση της διέλευσης των προσφύγων από τον Έβρο δεν είναι παρά η κοινή δική μας “εδώ και τώρα” διέλευση προς την ελευθερία, η κοινή δική μας “εδώ και τώρα” υπόθεση επαναστατικού χρέους στο όνομα της ανθρωπιάς και του πολιτισμού, η κοινή δική μας “εδώ και τώρα” υπόθεση ζωής. 

Ας φέρουμε πρώτα αυτή σε πέρας και για όλα τα άλλα, "τα του νου μας του παραστατικού και αγύμναστου πολύ σπουδαία και μεγάλα" – καπιταλισμό, ιμπεριαλισμό κ.λπ. – όλος ο καιρός του κόσμου δικός μας θα είναι από την επομένη, Τα "μοναστήρια" να είν' καλά και όλοι μαζί/ καθένας στο δικό του ... βλέπουμε.