Η οραματική φυλή των ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, μαζί που λέει ο λόγος και εμείς, μαζί με εμάς και τα προφητικά - που λέει ο λόγος - οράματά μας

Προχωράμε – Συνεχίζουμε!

Πάντοτε προστίθεται και το ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ! Προφανώς ως λογική συνέχεια/ συνέπεια της πάγιας καταληκτικής διατύπωσης του προσκλητηρίου: “Να μη λείψει κανένας”. Πιο απλά: Αφού στάλθηκε το προσκλητήριο αξιώνοντας/ υποδεικνύοντας ΝΑ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ και όσοι ήρθανε ήρθανε, αυτοί που ήρθανε στην πράξη τίμησαν και δικαίωσαν την προσκλητήρια αξίωση, άρα λοιπόν - αφού μεταξύ αυτών που ήρθανε …δεν λείπει κανένας - είμαστε (τι είμαστε;) ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ.

Προχωράμε – Συνεχίζουμε!

Όλοι μαζί!

Η φράση αυτή διατυπώνεται από τον οικοδεσπότη, τον μεγάλο αρχηγό, τον κεντρικό πρωταγωνιστή της γιορτής, την μεγάλη στιγμή της κορύφωσής της. Με το βλέμμα να βγάζει φλόγες, με τα χέρια ανοιχτά, απλωμένα στους καλεσμένους, σα να θέλουν όλους μαζί να τους αγκαλιάσουν! Την μεγάλη αυτή στιγμή ανατριχίλα διαπερνά το γιορτινό πλήθος, όλοι ένας προς έναν οι προσκεκλημένοι επιδεικνύουν με όποιον ο καθένας τρόπο διαθέτει – σημαίες ψηλά, πανό να ανεμίζουν, δυνάμωμα στο όριο της φωνής, αγκαλιές όσο πιο έντονες γίνεται με τον διπλανό, αλαλαγμούς – τα σημάδια της εορταστικής πίστης τους. Είμαστε όλοι εδώ. Ναι, εδώ είμαστε. Δεν λείπει κανένας!

Δεν είναι μόνο μέρα γιορτής. Είναι και μέρα διεκδίκησης!

Τι είναι τώρα ετούτο; Από πού μας προέκυψε; Αφού δεν περιλαμβάνεται στα μέχρι σήμερα πάγια και ασφαλή των πολιτικών προσκλητηρίων, αφού δεν ανήκει στα τυπικά των δημοκρατικών γιορτών, τι νόημα έχει σε ένα κείμενο σχετικό με αυτά να το περιλαμβάνουμε;

Είδαμε όραμα! Τους εαυτούς μας μεταξύ των ανθρώπων της νεοελληνικής πολιτικής φυλής των ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ που πανηγυρικά μέσα στα χρόνια τα ατελείωτα “προχωράνε – συνεχίζουνε”, να κρέμονται από το στόμα του νέου της φυλής Μεγάλου Αρχηγού. Και από αυτό το στόμα το αρχηγικό, όλοι μαζί οι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να μυούμαστε στον νέο προστεθέντα της γιορτής προσκλητήριο τόνο. “Διατρανώνουμε εορταστικά την πίστη μας στον διαρκή αγώνα, στις διαρκές διεκδικήσεις ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ μέχρι να δικαιωθούν οι πόθοι και τα οράματά μας”: Αυτή ήταν η ακριβής διατύπωση των εορταστικών λόγων της ημέρας (TAE KWO NTO, Φάληρο, την ώρα που έπεφτε το σούρουπο), όπως προφητικά μας προσφέρθηκε από το εορταστικό όραμά μας λίγο πριν τα ξημερώματα. Αυτή επί λέξει ήταν, και επειδή είμαστε άνθρωποι γεμάτοι πίστη που απολύτως εμπιστευόμαστε τα (κάθε τύπου) οράματα, ξέρουμε ότι και αύριο όπως για μια ζωή ολόκληρη στα σίγουρα θα επιβεβαιωθούμε/ επιβεβαιωνόμαστε.   

Θα καταπλήξουμε όλη την Ευρώπη, όλο τον κόσμο: Όλοι μαζί εμείς οι πιστοί των μεγάλων οραμάτων, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ κλείνουμε προκαταβολικά τα αυτιά στις σειρήνες των απίστων που θα θελήσουν ξανά μανά από μεθαύριο να δηλητηριάσουν την πίστη μας. Κλείνουμε τα αυτιά στις σειρήνες που θα επιχειρήσουν προσβλητικά να μας υποβάλλουν την αίσθηση ότι το οραματικό μήνυμα “ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ (μόνο) ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ, ΕΙΝΑΙ (πάνω από όλα) ΜΕΡΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ”, μόνο οραματικό / δοσμένο από το μέλλον δεν είναι, αλλά – αντίθετα - έχει πολύ μακρύ παρελθόν μιας και χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες για να δηλώσει τον εσαεί διττό - “διεκδικητικό και διεκδικούμενο” - χαρακτήρα των αφιερωμένων στα δικαιώματα των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (των χρονίως πασχόντων περιλαμβανομένων) επετειακών ημερών. Ανταπαντούμε οραματικά στην (επικείμενη) υπονόμευση, αντιπαραθέτουμε ενώπιον της το διαρκές μας όραμα:

Όλοι μαζί!!
Προχωράμε! Συνεχίζουμε! Μέχρι την τελική δικαίωση!
Πιστοί. Πάσχοντες. Εσαεί. 
Άντε και του χρόνου...

(μπορεί να αναγνωστεί και ως ο ύμνος της φυλής)