Αυτός ο "καταραμένος" φράχτης είναι το "όπλο" του μαζικού εγκλήματος, αυτός τον οποίο η δική σου κυβέρνηση - αυτή που σε εκπροσώπησε και αυτή που σε εκπροσωπεί - με τα δικά σου χρήματα όρθωσε και συντηρεί

Είναι να γελάς, να σκας από τα γέλια, με την τόση βλακεία, την απύθμενη βλακεία τους. Ναι, είναι να γελάς με την απύθμενη βλακεία τους μα πιότερο να τους μισείς, πιότερο να τους σιχαίνεσαι, μιας και τόση βλακεία, τόσο κατώτερη ευφυΐα σε σχέση με την δική σου “φυσιολογική” ανθρώπινη, δεν είναι δυνατόν να γίνεται ανεκτή, με τίποτε δεν συγχωρείται.

Είναι να σκας στα γέλια με την απύθμενη βλακεία τους, μα πιότερο να τους μισείς, να τους σιχαίνεσαι. Παίρνουνε μαζί τους σα δεν ντρέπονται και τα μωρά παιδιά τους, τα φορτώνουνε σε βάρκες της κακιάς ώρας, τις χρυσοπληρώνουν και από πάνω, και πάνε τα ΖΩΑ και πνίγονται στις θάλασσες. Πάνε τα ζώα σαν τα ΖΩΑ και πνίγονται μαζικά στις θάλασσες, πατεράδες, μανάδες και παιδιά, οι μανάδες σα δε ντρέπονται κρατώντας στην αγκαλιά τα παιδιά τους, τα παιδιά τους που είναι ήδη πεθαμένα από το κρύο μιας και ο οργανισμός τους δεν έχει ακόμα τις αντιστάσεις να το αντέξει, τα παιδιά τους που δεν τα αφήνουν αυτά τα ζώα οι μανάδες τους από την αγκαλιά τους και πεθαίνουν μαζί τους και αυτές.

Είναι να σκας από τα γέλια με την τόση βλακεία, με την απύθμενη βλακεία τους, μα πιότερο να τους μισείς, πιότερο να τους σιχαίνεσαι. Πάνε και θαλασσοπνίγονται τα ΖΩΑ μαζί με τα παιδιά τους φορτωμένοι όλοι μαζί σε βάρκες της κακιάς ώρας που τις έχουν και από πάνω χρυσοπληρώσει, αντί να πάνε με ασφάλεια από στεριάς, λες και δεν το ξέρουνε τα ΖΩΑ ότι η Τουρκία από τα παράλια της οποίας ρίχνονται στη θάλασσα και θαλασσοπνίγονται συνορεύει και επίγεια με την Ελλάδα της Ευρώπης στις λοιπές χώρες της οποίας θέλουν να πάνε. 

Είναι να σκας από τα γέλια για την τόση βλακεία τους, την απύθμενη βλακεία τους, μα πιότερο να τους μισείς, να τους σιχαίνεσαι. Περισσότερο όλων τις μανάδες που πνίγονται κρατώντας στην αγκαλιά τους τα ήδη πεθαμένα από υποθερμία παιδιά τους, που πνίγονται γιατί δεν μπορούν να τα αφήσουν να “φύγουν” από την αγκαλιά τους. 

Και αν βρεθούνε κάποιοι να σου πουν “δεν είναι ζώα ρε ΖΩΟΝ, άνθρωποι γενναίοι και απεγνωσμένοι είναι, κυνηγημένοι άγρια από τους τόπους τους άνθρωποι είναι που μαζικά δολοφονούνται επειδή ο φράχτης – τέρας του Έβρου τους απαγορεύει ακόμα και την πιο μικρή πιθανότητα επίγειας πρόσβασης στους προορισμούς τους”, εσύ μη διστάσεις με όλη σου τη δύναμη να ανταπαντήσεις “ποιόν είπες ΖΩΟΝ ρε; εμένα ρε είπες ΖΩΟΝ;” ώστε να μπορέσεις κατόπιν απερίσπαστος να συνεχίσεις να αγνοείς, να μισείς, να σιχαίνεσαι.

Και αν αυτοί οι κάποιοι επιμένουν αναιδέστατα να σου “δείχνουν” προς αυτόν τον καταραμένο ανάθεμά τον φονικό φράχτη που η δική σου κυβέρνηση, αυτή που σε εκπροσώπησε και εκπροσωπεί, με δαπάνη πολλών εκατομμυρίων (από τα δικά σου χρήματα) όρθωσε και συντηρεί, ωσάν να θέλουν να σε κάνουν να νιώσεις συνένοχος στο μαζικό έγκλημα για την ανάμεικτη άγνοιας, μίσους και φόβου σιωπή σου, εσύ προς θεού μη σκιάζεσαι. Νιώσε σίγουρος μέσα σου ότι κάποιο αντεθνικό σχέδιο υπηρετούν - ρε τα ζώα – και καμιά πλέον ενοχή δεν θα μπορεί να σε αγγίξει.

Καμιά ενοχή; Στο όνομα του πολιτισμού, στο όνομα της αξιοπρέπειας, στο όνομα του Ανθρώπου; Αν ήταν πράγματι έτσι, μόνο το μείγμα άγνοιας, μίσους και φόβου, μόνο η σιωπή, θα είχε νόημα. Όμως δεν είναι έτσι, δεν μπορεί στη διάρκεια να είναι έτσι…