Το αναγκαίο πέρασμα από την (δημιουργική) σκέψη στην γραφή, ερέθισμα πρώτο: "Τον πρώτο που όλες οι πηγές ερμηνεύουν είναι τον εαυτό τους"

Εισαγωγικά:

Οι ερμηνείες των αποικιοκρατών για τον αμερικανό Ινδιάνο, δεν “λένε” τίποτε για αυτόν, έστω και αν σε αυτόν φέρονται να αναφέρονται. Αυτό που πράγματι μας λένε έστω και αν διόλου δεν φέρονται σε αυτό να αναφέρονται, αυτό δηλαδή που οι ερμηνείες ως “πηγές” μας φανερώνουν, είναι οι κυρίαρχες αντιλήψεις των Ευρώ-αμερικανών στις διάφορες περιόδους.

Αυτές οι ερμηνείες βασίζονται στη γενική ιδέα – είτε πρόκειται για την περίοδο του θρησκευτικού πουριτανισμού, είτε την περίοδο του διαφωτισμού ή του ρομαντισμού, είτε αυτή της αποθέωσης της προόδου – ότι ο Ινδιάνος ελάχιστα ενδιαφέρει τον πολιτισμό των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, τόσο τις θρησκείες τους όσο και τις τεχνολογίες τους. Οι αρχές αυτοϊκανοποιούνταν από αυτή την ιδέα γιατί ήταν αυτή που δικαιολογούσε – δια αυτής δικαιολογούσαν - την γενοκτονία.

   

Οι Ολλανδοί καλβινιστές – που κατέκτησαν ιστορική φήμη από τα “κατορθώματα” τους στη Νότια Αφρική – δεν είχαν κανένα ενδοιασμό να συμπεριφέρονται στους Ινδιάνους σαν σε άγρια θηρία. Στη Νέα Ολλανδία ο κυβερνήτης καθιέρωσε έπαθλο κυνηγητικό για κάθε ινδιάνικο κρανίο/ τρόπαιο. Πριν καν να γίνουν αγγλικά, τόσο το νότιο τμήμα της Νέας Υόρκης όσο και η Νέα Υερσέη είχαν “ξεκαθαριστεί” από τους ιθαγενείς.

Στα χνάρια των Ολλανδών, οι κυνηγοί Άγγλοι συνέχισαν την άσκηση της λογικής του κυνηγιού, πλην όμως αναβάθμισαν κατά πολύ τα έπαθλα. Στις αρχές του 18^ου αιώνα ένα Ινδιάνικο κρανίο άξιζε στη Μασσαχουσέττη 60 δολάρια, ενώ την ίδια εποχή στην Πεννσυλβάνια για το κρανίο ενός άντρα Ινδιάνου ο κυνηγός εισέπραττε 134 και για το κρανίο μιας γυναίκας 50 δολάρια. 

Λίγη προσοχή εδώ! Δεδομένου ότι δηλωμένος στόχος ήταν η γενοκτονία (το ξεκαθάρισμα) η απλή λογική θα έλεγε ότι η μεγαλύτερη αμοιβή θα έπρεπε να δινόταν για τις γυναίκες μιας και κατά μείζονα λόγο από αυτές εξαρτάται (αυτές γεννάνε) η κλίμακα αύξησης ενός πληθυσμού. Όμως η κρίσιμη προϋπόθεση επιτυχίας στον μικρότερο δυνατό χρόνο μιας ωμής γενοκτονίας δεν είναι άλλη από την καλλιέργεια και ανάπτυξη στα όρια του ωμού κυνηγετικού συνδρόμου, το οποίο αυτόματα μεταφράζεται – λογική του κυνηγιού – σε μεγαλύτερο έπαθλο για το πιο κατά τεκμήριο δύσκολο/ δυνατό “θήραμα”, δηλαδή το αρσενικό.   

Καμιά εκκαθάριση στην ιστορία δεν υπήρξε 100% ολοκληρωτική, κανένα “κυνήγι” δεν εκκαθάρισε το σύνολο των θηραμάτων του. Όσοι Ινδιάνοι της ανατολικής ακτής μετά τα χρόνια του κυνηγιού επιβίωσαν, μεταφέρθηκαν από τον πρόεδρο Τζάκσον στα δυτικά του Μισισιπή βάσει του επονομαζόμενου Διατάγματος Μεταθέσεως του 1830. Δεν εξαιρέθηκε κανένας, με πρώτους όλων τους “καλούς” Τσερόκι, που είχαν βαπτιστεί με όλους τους θρησκευτικούς τύπους και είχαν “κατακτήσει” έναντι όλων των λοιπών Ινδιάνων μια διακριτή ταυτότητα υπερηφάνειας/ υπεροχής διότι ήταν αυτοί που πρώτοι όλων μιμούνταν τον πολιτισμό των κατακτητών τους.

Καταληκτικά:

Τον πρώτο που ερμηνεύουν οι πηγές είναι τον εαυτό τους. Η γνώση του περιεχομένου αυτής της πρωτογενούς ερμηνείας, είναι η ικανή συνθήκη για την όποια αναγκαία δευτερογενή ερμηνευτική τους χρήση. Εκκινώντας από αυτό – την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου στο Εγκώμιο – θα “μιλήσουμε” αναλυτικά σε σειρά σεμιναρίων που θα εξελιχτεί με όσους “πιστούς” προσέλθουν για δημιουργική (κριτική) σκέψη και κριτική (δημιουργική) γραφή. Θα “μιλήσουμε” για την δεύτερη ως το συνεπές αποτέλεσμα της πρώτης, όχι ως προϊόν εκμάθησης κάποιων δήθεν τεχνικών που “δηλώνουν” την αποτελεσματικότητα τους μέσω της επίκλησης των όποιων “πηγών”. Δεν είναι τόσο πολύπλοκο όσο ενδεχομένως διαβάζεται, η αρχή (της κάθε σκέψης) είναι το παν, αυτό και μόνο που απαιτείται είναι όσο γίνεται να το κυνηγήσουμε. Να την κατακτήσουμε.