Ο αστραφτερός "μικρόκοσμος των κοσμικών" μέσα από την "σκληρή" ματιά της ειδικευμένης έρευνας: Τίποτε άλλο από "κοσμικά ψώνια που χαριετίζονται στις αστραφτερές πεδιάδες της βλακείας"

Ομολογούμε ότι δεν είμαστε “κοσμικοί” με τη διαδεδομένη έννοια του όρου, δηλαδή δεν είμαστε μέλη του κοσμικού μικρόκοσμου. Επίσης, δεν ανοίγουμε και ξεφυλλίζουμε παρά σπανίως – εν αναμονή της περιποίησης του τριχωτού της κεφαλής μας για παράδειγμα – life style περιοδικά, άρα δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι ακριβώς είναι και πώς ακριβώς ορίζονται τα ενεργά μέλη αυτού του μικρόκοσμου, κατά το κοινώς λεγόμενο “έχουμε χάσει τεύχη”. Δεν ξέρουμε καν εάν οι κοσμικοί μικρόκοσμοι έχουν σοβαρές διαφορές μεταξύ τους - αν άλλο πράγμα για παράδειγμα είναι ο κοσμικός μικρόκοσμος εντός του κυπριακού μικρόκοσμου και τελείως άλλος αυτός του Μπουένος Άιρες, της Κωνσταντινούπολης, του Τόκιο, της Αθήνας, του Ναϊρόμπι ή της Μελβούρνης – και αν πράγματι έχουν διαφορές ποιες είναι αυτές και πως εντοπίζονται και ορίζονται.

Παρότι δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για το είδος (των κοσμικών), είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε από την καθημερινή επαφή με τους ανθρώπους ότι στον Κυπριακό μικρόκοσμο ο κοσμικός μικρόκοσμος είναι “περί πολλού”, αντιληπτός για τους πιο πολλούς ως κάτι το σημαντικό, κάτι το “μεγάλο”. Νιώθοντας λοιπόν έντονη μέσα μας την υποχρέωση να ξέρουμε αν μη τι άλλο τα “βασικά” για αυτό που είναι αντιληπτό ως κάτι το μεγάλο για τους συνανθρώπους μας, αναζητήσαμε τα φώτα ανθρώπων που “το έχουν ψάξει το θέμα”, την βοήθεια ειδικευμένων επί του θέματος μελετών και/ή εγχειριδίων. Πάντα έτσι κάνουμε, πάντα αυτό είναι το πρώτο βήμα μας, όταν αναζητούμε γνώσεις σε ένα πεδίο εκκινώντας πρακτικά από το σημείο μηδέν.

Από το εξειδικευμένο Εγχειρίδιο Βλακείας – ερευνητής: Διονύσης Χαριτόπουλος, εκδόσεις: ΤΟΠΟΣ – αλιεύσαμε τα “βασικά”, τα 100% αναγκαία για όλους τους αρχαρίους που θέλουν έστω κάτι (μικρό μα συμπαγές) να ξέρουν επί του θέματος. Αντιγράφουμε το σχετικό ενημερωτικό εδάφιο:

Οι κοσμικοί είναι μια μασκαράτα γελοίων. Η κοινωνία για να λειτουργήσει μοιράζει στα μέλη της ρόλους: “σκηνή πας ο βίος και παίγνιον”.

Καθένας εκεί που του αρμόζει, ανάλογα με το εκτόπισμα και το άστρο του. Οι κοσμικοί διάλεξαν από μόνοι τους το φουαγιέ, εκεί όπου δεν συμβαίνει τίποτε, αλλά θα τους δουν όλοι.

Αν το κιτς είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια “να αρέσουμε”, δεν υπάρχουν πιο κιτς φιγούρες στη ζωή από τους πτηνοκέφαλους κοσμικούς. Αγοράζουν, στολίζονται, συναθροίζονται, επιδεικνύονται, ποζάρουν, γιατί αυτό ακριβώς επιδιώκουν: να γίνουν αρεστοί, να προκαλέσουν τον θαυμασμό και ιδίως τη ζήλια των άλλων (η ευτυχία που υπόσχονται τα πράγματα είναι η ευτυχία να σε ζηλεύουν.

Η δημοσιοποίηση της ύπαρξής τους είναι άσβεστη δίψα για τα κοσμικά ψώνια που χαριεντίζονται στις αστραφτερές πεδιάδες της βλακείας (δεξιώσεις, εγκαίνια, πρεμιέρες, gala, πάρτι, vernissages, cocktail, events), όχι γιατί επιθυμούν αληθινά να είναι εκεί, ούτε για τη χαρά της ανθρώπινης επαφής. Η δική τους χαρά είναι πάντα ετεροχρονισμένη: τότε που θα εμφανιστεί η εικόνα τους σε περιοδικά και οθόνες για “να μπουν στο μάτι” των άλλων.

*Όταν αποφαίνονται αυτοί που φέρονται να το έχουν ψάξει καλά το όλο θέμα, όσο σκληρά και αν φαντάζουν αυτά που γράφουνε, εμείς προτιμάμε να σωπαίνουμε και να αρχίζουμε να το σκεπτόμαστε.  Εσείς;