Το διαρκώς ουσιώδες "παρών" του διαρκώς "νέου" ποιητή Αλέξανδρου Δαμουλιάνου και "οι τελευταίοι εραστές" του: "Τα νιάτα αποφασίζουν για τη μοίρα του παραδείσου"...

*Θέλω να πλυθώ με το δάκρυ σου

Θέλω να με εξαγνίσεις πληγώνοντάς με

Θέλω να με σκοτώσεις αγαπώντας με

Θέλω να σε γδύσω κοιτώντας σε

Θέλω να σου κάνω έρωτα ονειρεύοντάς σε

*Κάθε που κάνουμε έρωτα σε ονειρεύομαι

πιο αθώα απ’ ό,τι είσαι

Σε θυμάμαι και το αίμα μου στερεύει

Σ’ αγαπάω και στερεύω μέσα στη ζωή μου

Σου δίνω τα πάντα μου

Και εσύ το μεταφράζεις σε τίποτα

Είσαι ένα αχόρταγο όνειρο

Που δεν του φτάνει ο ύπνος μου

Η πρώτη επαφή μας, περίπου προ δεκαετίας με την ποιητική φλέβα του νεαρού τότε ποιητή Αλέξανδρου Δαμουλιάνου – “Θεός στον Ορίζοντα” ο τίτλος της πρώτης ποιητικής του συλλογής που είχε εκδοθεί από την Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης/ Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας (ΓΓΕ- ΓΓΕ) – είχε a-priori υπονομευτεί από το έντονο “εξουσιαστικό αγκάλιασμα” της ποίησής του. Εκ (πολιτιστικής) πεποιθήσεως αντί-εξουσιαστές, αρνηθήκαμε να συμβάλλουμε με την θετική κρίση μας στην από πλευράς της τότε εξουσίας εμφανέστατη προσπάθεια υποβολής - μέσω της σαφούς κατασκευής κύματος υπερβολικού θαυμασμού προς τον νεοεμφανιζόμενο τότε με κινητική αναπηρία ποιητή – της δικής της “εγνωσμένης κοινωνικής ευαισθησίας”. Αρνηθήκαμε να συμβάλλουμε, εκτιμώντας ταυτόχρονα ότι με αυτόν τον τρόπο θα αδικούσαμε βάναυσα “στην ουσία του” τον ποιητή Αλέξανδρο Δαμουλιάνο. Θα τον αδικούσαμε βάναυσα στην ουσία του διότι στο όνομα της a-priori θετικής κρίσης θα έπρεπε a-priori να του αρνηθούμε την ουσία.

Στην ποίηση τα πάντα μετρούνται με την ουσία της, μια ουσία a-priori ρευστή, ταμένη διαρκώς να προσαρμόζει το σχήμα της στα νέα πεδία ωριμότητας που ο ποιητής της εντός του κατακτά. Αυτό που σήμερα μπορούμε με πλήρη εντιμότητα να διαγνώσουμε, αποστασιοποιημένοι από τον εναρκτήριο χρόνο όπου η αντί-ποιητική εξ-ουσία αρνήθηκε την ποίηση του νεαρού τότε Αλέξανδρου στην ουσία της, είναι ότι ο Δαμουλιάνος ξεχειλίζει από ουσία. Αλλιώς διατυπωμένο: Πρόκειται για έναν σημαντικό ποιητή, ο οποίος διαθέτει το κρίσιμο των σημαντικών ποιητών χάρισμα να είναι διαρκώς ποιητικά νέος επειδή διαρκώς ποιητικά ωριμάζει.

Η διαρκής νιότη, η διαρκής ωρίμανση, δεν είναι παρά το διαρκές “παρών” της ουσίας που “μετρά” την σημασία του ποιητή της, της ποίησής του. Διατρέχοντας με τη δέουσα προσοχή, λέξη προς λέξη/ στίχο προς στίχο, την τελευταία συλλογή του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου “Οι τελευταίοι εραστές” – από τις εκδόσεις ΛΥΚΟΦΩΣ -  δεν είναι δυνατόν παρά να “συναντηθούμε” με το ανεπαίσθητα αλλά και σαφώς σκιαγραφημένο “πρόσωπο” της διαρκώς παρούσας σημαντικότητάς του. Στα 26 του πλέον χρόνια ο Δαμουλιάνος είναι ένας από τους ελάχιστους σήμερα έλληνες ποιητές με ουσιώδες “παρών” διότι κάθε ποιητικό του αποτύπωμα προαναγγέλλει ένα “νέο” ακόμα πιο “ώριμο”...

*Τα νιάτα αποφασίζουν

για τη μοίρα του παραδείσου

Οι αμαρτίες ζηλεύουν την αγάπη μου για σένα

Ένα άστρο φλέγεται από επιθυμία

να πέσει μες στα μάτια σου

Φυλάει το αγκάθι η αθωότητα και η ώρα

ξαναγυρνά στο σημείο που την πλήγωσες

Το μέλλον αφρίζει και ξεβράζει

τα σώματά μας πιο νέα