Αυτά τα εκατοντάδες παιδιά φονεύονται με δόλο. Αυτό το ατελείωτο στις μέρες μας δάκρυ, δεν είναι δάκρυ "εικαστικό" απόδοσης τιμών στη μνήμη τους, είναι δάκρυ συνείδησης του ζωντανού χρέους, δάκρυ οργής και απόφασης...

Αυτά τα εκατοντάδες παιδιά, αυτά τα εκατοντάδες μωρά παιδιά και οι μανάδες τους που “σβήνουν” μαζί τους κρατώντας τα στην αγκαλιά τους, φονεύονται με δόλο. Ο δόλος συνεπάγεται και σημαίνει υποχρεωτικά κίνητρο. Το κίνητρο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο παραδειγματισμός, η αποτροπή δια αυτού της αύξησης της "ροής" - τι άθλια λέξη, πόσο μα την αλήθεια απάνθρωπη -  των προσφύγων, ο έλεγχός της. Κίνητρο διαρκές! Διότι είναι πανίσχυρη η ανάγκη, είναι ανίκητο το ένστικτο της φυγής, ώστε να υπάρξει μια “ευκαιρία ζωής” για το σημαντικότερο σε τούτη τη ζωή κίνητρο “υπέρβασης της ματαιότητας”, μια ευκαιρία ζωής για τα παιδιά που κάθε άνθρωπος φέρνει σε τούτο τον κόσμο. Κίνητρο διαρκές, το οποίον συνεπάγεται και σημαίνει έγκλημα διαρκείας.

Είναι γεμάτη η ανθρώπινη ιστορία από άγρια μαζικά εγκλήματα. Αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα, πλήρως ή μερικά, όλα τους έχουν καταγραφεί και “ιστορικά διαλευκανθεί” με τον μόνο αντικειμενικό τρόπο (θύτες, θύματα, ένοχοι, κίνητρα) που τα ιστορικά εγκλήματα καταγράφονται, ώστε να λειτουργούν ως διδακτικά αντί-παραδείγματα αναγκαία για την “πρόοδο του πολιτισμού”. Η “διαφορά” αυτού που εξελίσσεται σήμερα, με τους πρόσφυγες να υποχρεώνονται στον εξ αντικειμένου συνεπαγόμενο εκατόμβες θυμάτων – με πρώτα όλων τα πλέον ευάλωτα όλων παιδιά τους – δρόμο της θάλασσας εξαιτίας της όρθωσης κάθετων απαγορευτικών στις ασφαλείς επίγειες διαδρομές, έχει να κάνει με την ακραία/ ακραίου ολοκληρωτικού χαρακτήρα ψευδαίσθηση των θυτών ότι για το “δικό τους” έγκλημα  μπορούν να τύχουν της ιστορικής εύνοιας ενός άλλου τρόπου καταγραφής που διαφέρει από τον πάγιο της ιστορίας αντικειμενικό. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια εντός εισαγωγικών διαφορά, το “κουσούρι” της ιστορικής εύνοιας δεν είναι σημερινό, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ο ιδιαίτερος σημερινός τρόπος μέσω του οποίου – στην εποχή των μέσων και πολυμέσων δεν ζούμε; - το πάγιο των ολοκληρωτικών εξουσιών κουσούρι “διεκδικεί” να ικανοποιηθεί, το θέμα μας είναι η διαφορά άνευ εισαγωγικών.

Ο εντοπισμός και η περιεκτική “κατάθεση” της άνευ εισαγωγικών διαφοράς, μπορεί να είναι – εμπιστευτείτε μας σε αυτό – μια πολύ απλή υπόθεση αν ο “νους” δεν είναι εγκλωβισμένος στα εισαγωγικά του, αν διατηρεί την στοιχειώδη ικανότητα out of the box να εντοπίζει και αξιολογεί αυτά που (τείνουν να) τον χειραγωγούν. Να εντοπίζει και αξιολογεί, με άλλα λόγια, τις υποβαλλόμενες σε αυτόν ψευδαισθήσεις. Αυτό το σπουδαίο αν, ας μας επιτραπεί - στην σύγχρονη εποχή των μέσων και των πολυμέσων ζούμε, δεν ζούμε; - να το συνδέσουμε με το περιεχόμενο του, ας μας επιτραπεί με άλλα λόγια να ορίσουμε τον ακριβή σημερινό τρόπο της χειραγώγησης, ή αλλιώς την διαφορά άνευ εισαγωγικών του μαζικού εγκλήματος των καιρών μας. Πάμε μαζί:

Είναι το πρώτο μαζικό έγκλημα διαρκείας που προβάλλεται σε παγκόσμια κλίμακα – πρώτο θέμα, σε όλες τις ανά τον κόσμο οθόνες – ταυτόχρονα με τη διαρκή του διάπραξη. Είναι το πρώτο μαζικό έγκλημα διαρκείας που προβάλλεται σε τόσο “συμπυκνωμένο χρόνο” ώστε ταυτόχρονα προβάλλονται – ανά οθόνη και από οθόνη σε οθόνη – οι φάσεις της αρχής και του τέλους του. Φάσεις οι οποίες, συγχρονισμένες μέσω των μέσων, φαινομενικά ολοκληρώνουν σε χρόνο μηδέν (ταυτόχρονα) ένα ιστορικό μαζικό έγκλημα διαρκείας. Φάσεις η εξέλιξη και ολοκλήρωση των οποίων στο ιστορικό παρελθόν (θα) απαιτούσε χρόνια ή και δεκαετίες. Μην τα χάνετε σε αυτό το σημείο, ακολουθούν συγκεκριμένες εξηγήσεις:

Προβάλλονται ταυτόχρονα, από τη μια η μεγάλη τραγικότητα του εγκλήματος και τα τραγικά αθώα θύματα του, όλα με άλλα λόγια και όλα τους δοσμένα στον πρέποντα υπέρτατο βαθμό τα συστατικά της οδύνης που σε έναν πολιτισμένο κόσμο η “γνώση” ενός μαζικού εγκλήματος οφείλει να συνεπάγεται, και από την άλλη όλα ένα προς ένα τα συστατικά της ιστορικής κάθαρσης από την ενοχή, αρχής γενομένης από τις πράγματι ηρωικές προσπάθειες διάσωσης ή περιποίησης των ζωντανών θυμάτων -μαρτύρων του εγκλήματος και φτάνοντας έως τις συμπεριφορές τιμής στη μνήμη, έως και στην ψευδαίσθηση της μνημειώδους ιστορικής συναίσθησης του εγκλήματος μέσω εικαστικών (και άλλων της τέχνης) δημιουργιών σε αυτήν αφιερωμένων.

 Ταυτόχρονα η αρχή και το τέλος, ταυτόχρονα “μεταξύ τους” η οδυνηρή απεικόνιση “αυτού που συμβαίνει” και της απόδοσης τιμών στη μνήμη του, ταυτόχρονα σε όλα και από όλα τα “μέσα” αρχή και τέλος, ταυτόχρονη η Ύβρις και η Κάθαρση με την εξέλιξη του μαζικού εγκλήματος διαρκείας που συνεχίζεται και θα συνεχίζεται! Στις οθόνες του νου χρόνος και χώρος “ιστορικός” επιτρέπεται μόνο στην οδύνη και στη ταυτόχρονη μνημειώδη της καταγραφή/ συλλογική ψευδαίσθηση παραδειγματικής αναγνώρισης και συνείδησης του εγκλήματος. Διαρκής χρόνος μηδέν, ο πραγματικός, o άνευ εισαγωγικών ιστορικός χώρος και χρόνος “διαλεύκανσης του εγκλήματος” εντός του οποίου αναγνωρίζονται θύτες, ένοχοι και κίνητρα – ανάμεσα στην Ύβρη και στην Κάθαρση δεν μεσολαβεί η Νέμεσις; - είναι προληπτικά αποκλεισμένος.

Βολική μα την αλήθεια για θύτες, ενόχους και κίνητρα αυτή η δια μέσου των μέσων υποβολή της απουσίας του πραγματικού ιστορικού χρόνου, αντανακλά την πλέον ακραία εκδοχή της πάγιας ολοκληρωτικής αντίληψης περί “τέλους ιστορίας”. Είναι βολική πέραν όλων – αυτό είναι που εμάς ενδιαφέρει – για την ανεμπόδιστη εξέλιξη/ μετατόπιση (σκηνικού) του τρέχοντος μαζικού εγκλήματος διαρκείας στις επόμενες εξελικτικές - θα τείνουν σταδιακά να λαμβάνουν ολοένα πιο “γυμνό” τον αμιγώς αστυνομικό/ στρατιωτικό χαρακτήρα που χαρακτηρίζει όλα τα μαζικά της ιστορίας εγκλήματα διαρκείας - φάσεις του. Είναι βολική πέραν όλων για την ανεμπόδιστη εξέλιξη του εγκλήματος διότι (κοινή λογική) εξελισσόμενη η πραγματικότητα της Ύβρεως σε συγχρονισμό με την εξελισσόμενη ψευδαίσθηση της ταυτόχρονής της συλλογικής Κάθαρσης, θα τείνει διαρκώς να “κρατάει” θύτες/ ενόχους/ κίνητρα υπό την προστασία του “ακαταλόγιστου”.

Αυτό θέλουμε; Τα δικά μας μικρά μερίδια συμμετοχής στο “ακαταλόγιστο” που θύτες/ ένοχοι/ κίνητρα, αιχμαλωτισμένοι και αιχμαλωτισμένα της διαχρονικής όλων των εξουσιών ολοκληρωτικής φαντασίωσης “διεκδικούν” να υφαρπάξουν από την ιστορία; Αν όχι, ας ξεκινήσουμε να σκεπτόμαστε out of the box, να παραμερίζουμε την υποβαλλόμενη συνενοχή που μας “καθοδηγεί” σε έργα τέχνης/ τεκμήρια μνήμης ενός εξελισσόμενου σήμερα στη διάρκεια – κάθε ώρα και κάθε στιγμή – μαζικού εγκλήματος Και τι να κάνουμε; Τι άλλο από το να εστιάσουμε εκεί που πρέπει, σε καθαυτό τον καταλογισμό. Εκκινώντας από τα ορατά τεκμήρια του εγκλήματος, αυτά που ορθώνονται μπροστά στα μάτια μας. Από τον απροσπέλαστο φράχτη του Έβρου ανάθεμα τον, από αυτόν η “φυσική” παρουσία του οποίου σημαίνει τελείως απλά και ξεκάθαρα την καταναγκαστική έκθεση σε κίνδυνο εκατοντάδων χιλιάδων ζωών και την αναπόφευκτη/ προμελετημένη απώλεια κάμποσων χιλιάδων εξ αυτών.  

Το μαζικό έγκλημα είναι 100% βέβαιο ότι θα καταλογιστεί. Θα καταλογιστεί και θα καταγραφεί στην ιστορία όπως όλα τα άλλα στην διάρκεια των αιώνων. Το αν και σε ποιο βαθμό ένα μερίδιο αυτής της καταγραφής θα αφορά την ειδοποιό διαφορά του, την “πρωτοτυπία” του – ότι όσο αυτό εξελισσόταν ταυτόχρονα εξελισσόταν και η απόδοση μνημειωδών τιμών, τιμών στη μνήμη του – αυτό όπως και να το κάνουμε είναι δική μας, είναι “των ανθρώπων που τιμάνε τον άνθρωπο” ζωτική υπόθεση.

*Βοήθημα σκέψης:  Διακρίνατε ή όχι μια ιδιαίτερη σπουδή – εδώ και τώρα, στο άψε σβήσε – για την “γενναία” χρηματοδότηση εικαστικών και άλλων παρεμβάσεων που έχουν έντονο τον “προχωρημένο” χαρακτήρα της μνημειώδους απόδοσης τιμών σε ηρωικά (και μοιραία;) πεσόντες; Με την ησυχία σας…

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ο παγκόσμιος (σήμερα) πολιτισμός δεν είναι παρά οι παραδειγματικές εγγραφές της Ιστορίας που ως αρχές του περιεχομένου του φέρονται να τον ορίζουν. Με αυτή την διατύπωση ως βάση ας σκεφτούμε τον ολοκληρωτικό παραλογισμό που η περί “τέλους ιστορίας” φερόμενη ως διαπίστωση – με στόχο τον ορισμό της αρχής ενός “νέου” πολιτισμού – αναδύει. Και αν έτσι (αυτονόητα) εννοήσουμε τη σημασία του συλλογικού μας “είναι” τότε δεν μπορεί ταυτόχρονα παρά να συνεννοηθούμε ότι: Αυτό το ατελείωτο δάκρυ για το εξελισσόμενο στις μέρες μας μαζικό έγκλημα διαρκείας, αυτό το δάκρυ για τον πολιτισμό, το δάκρυ για τον Άνθρωπο, δεν είναι δάκρυ μνημόσυνου, δάκρυ “εικαστικό” απόδοσης τιμών στη μνήμη τους, είναι αποκλειστικά και μόνο, δε μπορεί να είναι κάτι άλλο, δάκρυ συνείδησης του ζωντανού χρέους, δάκρυ οργής και απόφασης.  Και η πρώτη σταγόνα του - εδώ δεν είναι ο νατο-ικός φράχτης του Έβρου; μήπως είναι κάπου αλλού; - είναι υποχρεωτικά ελληνική...