Εκκινώντας από μια "σπείρα θανάτου" επαχθούς επιλογής, βήμα προς βήμα ξεδιαλύνοντας τη κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στις έννοιες και τις ιδέες: Αληθινά μεγάλος κόπος είναι μόνο ο περιττός κόπος

Ρίξτε μια ματιά στην ιστορία που ακολουθεί. Είναι ενδεικτική του τι είναι και τι σημαίνει “οικονομική του κοινωνικού κράτους” σε συνθήκες καπιταλισμού. Διαβάστε ουδέτερα, μη φορτίζετε τη σκέψη σας με την όποια προϊούσα περί κακού ή καλού αντίληψη. Στον βαθμό, βέβαια, του δυνατού.

*Η ιστορία είναι αλιευμένη από την ΜΙΚΡΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ των Paul Krugman και Robin Wells (στην ελληνική από τις εκδόσεις Επίκεντρο), φέρει δε την ένδειξη “για ανήσυχα μυαλά”:

Στις αρχές του 2006, 116.000 εργαζόμενοι σε περισσότερες από 6.000 μικρές επιχειρήσεις στην Καλιφόρνια είχαν ασφαλιστική κάλυψη από την Pac Advantage, μια “αγοραστική ομάδα” που πρόσφερε στους υπαλλήλους των επιχειρήσεων – μελών μια επιλογή ασφαλιστικών προγραμμάτων. 

Η κρίσιμη ιδέα πίσω από την Pac Advantage η οποία ιδρύθηκε το 1992, ήταν ότι με τη συνένωση, οι μικρές επιχειρήσεις μπορούσαν να επιτύχουν καλύτερες συμφωνίες σχετικά με την ασφάλιση υγείας των υπαλλήλων.

Όμως τον Αύγουστο του 2006, η Pac Advantage ανακοίνωσε το κλείσιμό της επειδή δεν μπορούσε πλέον να βρει ασφαλιστικές εταιρίες πρόθυμες να προσφέρουν προγράμματα στα μέλη της. Τι συνέβη;

Επρόκειτο για μια “σπείρα θανάτου” επαχθούς επιλογής. Η Pac Advantage προσέφερε τα ίδια ασφαλιστήρια σε όλους, ανεξαρτήτως του ιατρικού ιστορικού τους. Όμως οι υπάλληλοι δεν ήταν αναγκασμένοι να έχουν ασφαλιστική κάλυψη από την Pac Advantage – ήταν ελεύθεροι, αν το ήθελαν, να εξαιρεθούν και να αγοράσουν ασφαλιστική κάλυψη από μόνοι τους. Και είναι βέβαιο, ότι οι υγιείς εργαζόμενοι άρχισαν να διαπιστώνουν ότι μπορούσαν να αγοράσουν ασφάλιση υγείας με χαμηλότερο ασφάλιστρο απευθείας για τον εαυτό τους, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι παραιτούνταν από τα πλεονεκτήματα της ομαδικής αγοράς ασφάλισης.

Ως αποτέλεσμα, η Pac Advantage άρχισε να χάνει υγιείς πελάτες, μένοντας με μια ομάδα άρρωστων – και ακριβών – πελατών. Τα ασφάλιστρα έπρεπε να αυξηθούν, οδηγώντας στην έξοδο ακόμα περισσότερους υγιείς εργαζόμενους, και τελικά όλο το πρόγραμμα έπρεπε να τελειώσει.

Υστερόγραφο (άσκηση):

Συνυπολογίζοντας, 1) το χρονικό διάστημα εξέλιξης της ιστορίας μας (μια δεκαετία πριν), και 2) ότι οι κυρίαρχες σχολές σκέψης στον λεγόμενο καπιταλιστικό παράδεισο των ΗΠΑ αναγνωρίζουν την λεγόμενη εργοδοτική ασφάλιση ως την πλέον κοινωνικά ανταποδοτική (το οποίον πιστοποιείται από την ιδιαίτερη, πολύ ευνοϊκή, φορολογική της μεταχείριση)

Κάντε τον κόπο κάποιων πρώτων, βασικών σκέψεων, συνδυάζοντας την “έννοια” της οικονομικής του κοινωνικού κράτους με την “ιδέα” του κοινωνικού δαρβινισμού. Θερμά παρακαλούμε – επαναλαμβάνεται προς εμπέδωση – αποφύγετε όσο μπορείτε να υποταχτείτε στις προϊούσες περί καλού και κακού αντιλήψεις σας (εκκινούν από τη βασική αδυναμία κατανόησης της διαφοράς ανάμεσα σε μια έννοια και μια ιδέα), άλλωστε υπάρχουν κάμποσα περισσότερα των δυο δεδομένων που “ασκητικά” σας ζητάμε να συνυπολογίσετε.

Ποια είναι αυτά; Ξεκινήστε με τα δυο και κάντε τον μικρό κόπο – χρήσιμος θα είναι, αναγκαίος ώστε αν μη τι άλλο να αποφύγετε τον πολύ μεγάλο και περιττό διαρκώς να θέλετε να έχετε άποψη διαρκώς μπερδεύοντας έννοιες και ιδέες – και από αρχές του Φθινοπώρου πιο ξεκούραστοι και ξεκούραστα (έχοντας πλέον βάση συζήτησης) επανερχόμαστε.

Κανόνας: Αληθινά μεγάλος κόπος είναι μόνο ο περιττός κόπος.