Η αλήθεια ολόγυμνη - δοσμένη από το "Πουλί της Φωτιάς" - σε πλήρη συγχρονισμό με τις "μάσκες που φεύγουν": Θα χορεύετε μέχρι να μη μπορείτε να χορέψετε άλλο!

Τότε μίλησε ο Κοστσέι. Η φωνή του ήταν παγωμένη και τα μακριά του νύχια έκοβαν τον αέρα γύρω του καθώς κουνούσε τα χέρια του.

“Ποιος είναι αυτός που τολμά να ταράζει την ησυχία του κήπου μου;”

“Το όνομα μου είναι Ιβάν” απάντησε ο πρίγκιπας “και δε σε φοβάμαι Κοστσέι!”

Ένα δυνατό μουρμουρητό ακούστηκε απ’ όλα τα πλάσματα που συνόδευαν τον μάγο, αλλά, μόλις μίλησε ο αφέντης τους, σώπασαν μεμιάς

.

“Κοίτα τον κόσμο γύρω σου, Ιβάν” είπε ο Κοστσέι “γιατί σε λίγο θα έχεις γίνει πέτρα και τότε θα σε κοιτάνε οι άλλοι. Τι ωραίο άγαλμα που θα είσαι!”

Τη στιγμή εκείνη ο πρίγκιπας θυμήθηκε το φτερό που του είχε δώσει το Πουλί της Φωτιάς. Το έβγαλε αμέσως από την τσέπη του, το κούνησε στον αέρα και είπε:

“Άκουσέ με, Πουλί της Φωτιάς, πέτα κοντά μου, Πουλί της Φωτιάς! Έλα στο πλάι μου να με βοηθήσεις κι όλα τα κακά του κόσμου να νικήσεις!”.  

Τότε φάνηκε ένα φως στον ουρανό και αμέσως είδε μπροστά του το Πουλί της Φωτιάς. Το εκτυφλωτικό φως των φτερών του τύφλωσε το μάγο, που οπισθοχώρησε.

Το Πουλί της Φωτιάς τίναξε τα φτερά του κι έπειτα μίλησε στους ακόλουθους του Κοστσέι: “Από ότι καταλαβαίνω, θα χαρείτε πολύ αν καταφέρετε να εξαφανίσετε τον πρίγκιπα Ιβάν από τον κόσμο. Εγώ όμως σας λέω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από έναν καλό χορό. Θα χορεύετε, λοιπόν, μέχρι να μην μπορείτε να χορέψετε άλλο. Εμπρός! Ξεκινήστε!” 

*Το ΠΟΥΛΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1910. Η ιστορία βασίζεται σε μια ρώσικη παράδοση. Ο Φοκίν υπέγραφε τη χορογραφία, η μουσική ήταν του Στραβίνσκι. Τα σκηνικά και τα κοστούμια τα είχε σχεδιάσει ο Γκολοβίν, εκτός από τα κοστούμια του Πουλιού της Φωτιάς και της πριγκίπισσας, που τα είχε σχεδιάσει ο Μπακστ.

Προσπερνάμε τα ονόματα, εστιάζουμε σε αυτό που θα πρέπει “να μας μείνει”: Οι παραστάσεις κλασικού μπαλέτου όπως το “Πουλί της Φωτιάς” δίνουν πολύ μεγάλη βαρύτητα στο εικαστικό μέρος. Τα κοστούμια είναι με τέτοιο τρόπο ραμμένα ώστε να μην εμποδίζουν τους χορευτές – πρωταγωνιστές στις κινήσεις τους. Γι’ αυτό και όλα τους ράβονται από ανάλαφρα υλικά. Τα κοστούμια με την πάροδο του χρόνου (την εξέλιξη του έργου) – σε συγχρονισμό με τις “μάσκες που φεύγουν” - γίνονται όλο και πιο κοντά…