Η είδηση της αυτοκτονίας του "για μια ζωή ολόκληρη πρόσφυγα" προικισμένου χορευτή και χορογράφου Hassan Rabeh

“Όσοι την παρακολούθησαν έκαναν λόγο για μια άκρως εμπνευσμένη παράσταση μιας πολύ ταλαντούχας ομάδας σύγχρονου χορού. Στη συνέχεια, ο πρωταγωνιστής του σόου, Hassan Rabeh, ένας γοητευτικός χορευτής με μακριά μαλλιά, επίσης χορογράφος, επέστρεψε στο διαμέρισμα όπου διέμενε, βγήκε έξω στο μπαλκόνι και πήδηξε, βάζοντας τέλος στη ζωή του. 

Ο Rabeh είχε υπάρξει πρόσφυγας στη ζωή όχι μία, αλλά δύο φορές κι αυτές μέχρι την ηλικία των 25 ετών- εκτοπισμένος από τον πόλεμο στην πατρίδα του την Παλαιστίνη με την οικογένειά του σαν παιδί και μετά διωγμένος από το σπίτι που υιοθετήθηκε στη Δαμασκό. Για πάνω από δύο χρόνια πάλευε να επιβιώσει εξόριστος στη Βηρυτό και κοιμόταν όπου έβρισκε, έκανε περιστασιακούς φίλους, ενώ δίδασκε και εργαζόταν με την ομάδα χορού Sima, με την οποία και κέρδισε τον τηλεοπτικό reality διαγωνισμό Arabs Got Talent το 2013. Ήταν ένας από τους περίπου 1,2 εκατομμύρια πρόσφυγες της σύρραξης στη Συρία που ζούσαν στο Λίβανο”.

Κάπως έτσι έχει η “είδηση” όπως την καταγράψαμε (η εισαγωγή μας είναι ακριβές απόσπασμα δημοσιεύματος του www.lifo.gr. ) στα ειδησεογραφικά μέσα. Η “είδηση” συμπληρώνεται από την διαπίστωση – δοσμένη ως μήνυμα – ότι “η διασημότητα του προσώπου που έδωσε τέλος στη ζωή του ήταν αυτή που κατάφερε να στρέψει τα βλέμματα τόσο πάνω του όσο – κυρίως - στον αντίκτυπο που έχει ο πόλεμος της Συρίας στους 4.5 εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν εγκαταλείψει την πατρίδα τους”. Πώς και έτσι; Διότι – απολήγει το μήνυμα – “κανένας δεν έχει την παραμικρή προοπτική (σ.σ. την παραμικρή;) να επιστρέψει σε μια κανονική ζωή”.

Ή είναι πλήρης μια είδηση ή δεν είναι, κάποιες λοιπόν όπως η συγκεκριμένη – που “θυμίζουν” ότι η εγκατάλειψη της πατρίδας λόγω πολέμου εκατομμυρίων ανθρώπων έχει αντίκτυπο – δεν μπορεί παρά να προσφέρει και τεκμήρια/ στοιχεία που βοηθούν το νου να συλλάβει το εν δυνάμει βάθος αυτού του αντίκτυπου. Επίκληση έγκυρων μελετών ο καλύτερος (εγκυρότερος) δρόμος, για την περίπτωσή μας η μελέτη του ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό η οποία “αποκάλυψε” πρόσφατα – σ.σ. πότε ακριβώς; -  πως το 41% των νέων – σ.σ. πόσο νέων; - από τη Συρία που ζουν στο Λίβανο έχουν σκεφτεί να αυτοκτονήσουν, εκ των οποίων οι τρεις περίπου στους επτά (το 17%) το "σκέφτονται αρκετά", οι δε υπόλοιποι (24%) δηλώνουν πως "έχουν μπει σε πειρασμό" όταν ένιωσαν πως έχουν κλείσει γι’ αυτούς όλες οι πόρτες.

Μια κουβέντα/ μαρτυρία και από τους συγγενείς και φίλους – ώστε η πληρότητα με όρους ειδησεογραφικής κάλυψης να πιάσει το 100% - όλοι τους λοιπόν (μέσω της “είδησης” ενημερωνόμαστε) πιστοποιούν ότι ο λόγος της διαταραγμένης πνευματικής κατάστασης του νεαρού χορευτή που τον οδήγησε στην αυτοκτονία είναι η απόγνωση και το τραύμα που ως πρόσφυγας – από παιδί – κουβαλούσε. Ο έγκριτος Guardian που είναι το ΜΜΕ το οποίο έχει κάνει τη μεγαλύτερη όλων των ΜΜΕ επί του θέματος έρευνα (γι’ αυτό και από αυτόν αντλούν στοιχεία τα άλλα ΜΜΕ), διευκολύνει τους πάντες (να μη ξεχάσουν) να ενημερώσουν ότι μια εβδομάδα πριν από την αυτοκτονία του ο Hassan μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης “ανέβασε” ένα ασυνάρτητο – με αυτή την λέξη χαρακτηρίζεται – μήνυμα, το οποίο ήταν – έτσι ενημερωνόμαστε ότι οι διαδικτυακοί του φίλοι το αξιολόγησαν – το “σημείωμα της αυτοκτονίας” του. Όπως και να το κάνουμε, κάθε κανονικό σε τούτο τον κόσμο αφήγημα αυτοκτονίας εμπεριέχει κάποιες αστυνομικές σταθερές, το σημείωμα είναι στα σίγουρα μια από αυτές, αυτό δα έλειπε να διέφευγε από έγκυρο ΜΜΕ στη χώρα της Agatha Christie μια τόσο κλασική παράμετρος.

Στα σχόλια μετά τον θάνατο και την ειδησεογραφική ανάδειξή του που έγιναν από τους “φίλους” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κοινός τόπος ήταν η πτώση όλων από τα σύννεφα, ένας άτυπος διαγωνισμός εξελίχτηκε με ζητούμενο τον υπέρτατο βαθμό απιστίας μεταξύ φίλων που “δεν μπορούσαν να το πιστέψουν”. Έτσι πάντα συμβαίνει όταν μια “είδηση” δίνεται τόσο ολοκληρωμένα όσο η συγκεκριμένη, η θεατρική/ επιφανειακή επίδειξη του μεγαλύτερου δυνατού βαθμού απιστίας είναι η πρώτη (και φυσική) γραμμή άμυνας έναντι της αμιγώς αστυνομικού τύπου υπόγειας (βαθύτερης) απειλής της ενοχής. Τι ήταν για εσάς; Απίστευτο!

Πίστευε και μη ερεύνα! Υπό το πρίσμα της επιβεβλημένης κανονικότητας σε τούτη τη ζωή (life) και του τρόπου κοινωνικής παρουσίας (style) που υπαγορεύουν οι 100% εξοικειωμένοι φύλακες (guardians) της, η είδηση της αυτοκτονίας του “για μια ζωή πρόσφυγα” νεαρού και πολυτάλαντου Παλαιστίνιου καλλιτέχνη είναι δοσμένη με θαυμαστή (100%) πληρότητα. Αυτό, για εμάς τους ολίγον αιρετικούς, είναι και το πρόβλημα…

Δηλαδή; Ποιο είναι για εμάς το πρόβλημα; Δεν σας ζητάμε, προφανώς, να συναινέσετε στην αναγνώριση ενός προβλήματος, πόσο μάλλον να το ορίσετε, όταν από μέρους μας δεν έχουμε στο ελάχιστο ως “είδηση”- όπως η είδηση της αυτοκτονίας του διάσημου και γοητευτικού (σ.σ. και αν δεν ήταν;) Hassan Rabeh - επιχειρήσει να σας το ορίσουμε, κάτι τέτοιο θα ήταν 100% αντί-δεοντολογικό. Αυτό που σας ζητάμε είναι να επιχειρήσετε  εντός σας να αναγνωρίσετε την ποσότητα και ποιότητα του όποιου θυμού σας μετά από την ανάγνωση της “είδησης”. Μικρός ή μεγάλος και ποιά η πηγή του. Δεν μας ενδιαφέρει – δεν έχει καμιά σημασία – η ακρίβεια της αναγνώρισης, αρκεί και περισσεύει η διαδικασία της. Αν μπορέσετε να αναγνωρίσετε έστω και κάτι – σε αληθινό θυμό αναφερόμαστε όχι σε αυτόν που τον δηλώνουμε ενοχικά διότι έτσι "κανονικά" πρέπει – βρισκόμαστε σε καλό δρόμο.

Σε καλό δρόμο: Για να ορίσουμε το πρόβλημα.