Σώμα (κοινωνικό) υπό επιτήρηση: Ανίκητη η τάση της επιστροφής στην (υποτιθέμενη) κανονικότητα, τρόπος κοινωνικής σκέψης που πλήρως αδυνατεί να βοηθήσει εαυτόν, social events για να ξεχνιούνται οι έγνοιες

Πολλές οι έγνοιες, αβίωτος εντός σπιτιού ο βίος, μια από τις έγνοιες και μάλιστα η πιο πιεστική όλων δεν μπορεί παρά να είναι προσανατολισμένη στην ανάγκη του “έξω”. Εκεί που οι έγνοιες μπορούν να συναντούν όσο το δυνατό περισσότερους κοινωνούς τους και έτσι να ξεχνιούνται.

Στη γερασμένη χώρα η “βοήθεια στο σπίτι”- πρόγραμμα που για χρόνια πολλά υπό λειτούργησε, πλέον λογίζεται ως τελειωμένο – ήταν τόσο μα τόσο πολύ συνδεδεμένη με τις υπαρξιακές αναφορές ώστε συνδέθηκε όσο τίποτε άλλο με την ψευδαίσθηση του “παραδειγματικού”: όποιοι/όποιες και όποτε ήθελαν κάτι να πουν και να δείξουν για την φοβερή και τρομερή κοινωνική τους συνείδηση και ευθύνη, σε κάποια από τις πολλές “βοήθειες στο σπίτι” που ανά την επικράτεια υπό λειτουργούσαν με ιερή υπερηφάνεια αναφέρονταν.

Οι βοηθούμενοι; Τι διάολο έλεγαν και αυτοί; Από την πολύ ωραία ομαδική έρευνα/ συλλογή ερευνών “Σώμα σε επιτήρηση” – εκδόσεις ΠΕΔΙΟ, 2014 – τα τεκμήρια, κάπου εκεί στο μεταίχμιο: Όταν τα νυν κυβερνώντα μηδενικά φέρονταν να μάχονται αγώνα υπερήφανο και ιερό για την κατ’ αυτά επιστροφή στη κανονικότητα ορίζοντας και προετοιμάζοντας ταυτόχρονα αυτούς και αυτές που θα αναγνώριζαν στην εκδοχή τους περί κανονικότητας τον χαρακτήρα της απόκλισης ώστε κατόπιν να προτείνουν και αυτοί την δική τους (περί κανονικότητας) εκδοχή.  

Αντιγράφουμε:

Αρκεί να βρεθούν δυο ή περισσότεροι μοναχικοί άνθρωποι ταυτόχρονα σε κρίση για να ανατραπεί πλήρως το όποιο πρόγραμμα. Η ανασφαλής διαβίωση προκαλεί άγχος και βιώνεται ως δυστυχία. Στην απελπισία τους οι άνθρωποι κοιτάζουν, όπως μας λένε, “να πιαστούν από όπου μπορούν”. Οι πιο πολλοί από αυτούς αντιλαμβάνονται τις υπηρεσίες που λαμβάνουν σαν πασαλείμματα σε σχέση με τις ανάγκες τους όπως οι ίδιοι τις εκτιμούν. Άλλοι πάλι υιοθετούν μια πιο συγκαταβατική στάση θέλοντας να δικαιολογήσουν την κατάσταση. Όπως η παρακάτω (ακολουθεί μαρτυρία):

“Και τι να μου κάνετε και εσείς εδώ που φτάσαμε. Εσείς τη δουλειά σας κάνετε, έρχεστε, μας βλέπετε, μας μιλάτε. Αυτό που μπορείτε να κάνετε το κάνετε και με το παραπάνω. Δεν μπορείτε να ασχολείστε μαζί μας συνέχεια, έχετε και άλλες δουλειές. Και αυτά που κάνετε πολλά είναι, σας χρωστάμε και ευχαριστώ”.

Καλή και άγια η συγκαταβατική στάση, αλλά όπως προαναφέρθηκε το πρόγραμμα πλήρως ανατρεπόταν όταν δυο ή περισσότεροι μοναχικοί τύποι βρίσκονταν σε κρίση ταυτόχρονα. Ιδού και η εκτός ορίων συγκατάβασης σχετική μαρτυρία:

“Και που έρχεστε εδώ τι κάνετε; Έρχεστε, κάνετε ένα πασάλειμμα και φεύγετε. Αυτό δεν είναι βοήθεια, αυτό είναι κοροϊδία”.

Είτε εντός είτε εκτός ορίων συγκατάβασης, επί τα αυτά η ανίκητη τάση διαρκούς επιστροφής στην χαμένη κανονικότητα του όποιου και όποτε παρελθόντος (όπως και από όποιους/όποιες και αν αυτή ορίζεται) παραπέμπει σε τρόπο κοινωνικής σκέψης –που αδυνατεί να βοηθήσει/εξελίξει τον εαυτό της. Σώμα (κοινωνικό) υπό επιτήρηση.

Η “βοήθεια στο σπίτι” στην άσχημα γερασμένη αυτή χώρα έχει πλέον αποσυνδεθεί πλήρως και βίαια από την ψευδαίσθηση του “παραδειγματικού”, τα δε αποτελέσματα είναι διάολε αναπόφευκτα: όλοι μαζί οι “αβοήθητοι” εκκινούν από το σπίτι με προορισμό τις δημόσιες πλατείες - θυμηθείτε: “αρκεί να βρεθούν (διαδικτυακά) δυο ή περισσότεροι μοναχικοί άνθρωποι ταυτόχρονα σε κρίση για να ανατραπεί το όποιο κατ’ οίκον πρόγραμμα” – προσκαλώντας τελετουργικά την χαμένη κανονικότητα (των παραδειγματικών τους ψευδαισθήσεων) να επιστρέψει.

Social events για να ξεχνιούνται οι έγνοιες.