Άλλο το στρατιωτικό (αριθμητικό) και τελείως άλλο το ιστορικό (σκακιστικό) μέτρο σκέψης: Η ενδεικτική περίπτωση της άλωσης της Βαστίλης

Η τυραννική μοναρχία του Λουδοβίκου ΙΣΤ αμφισβητείται πλέον εκ βάθρων. Στις 9 Ιουλίου 1789 η εθνοσυνέλευση – πλειοψηφούν οι αστοί και οι φιλελεύθεροι ευγενείς – μετατρέπεται σε “συντακτική” απαιτώντας από τον μονάρχη σύνταγμα. Η μεγάλη σύγκρουση έχει εισέλθει στην πιο οριακή της φάση.

Η στρατιωτική υπεροχή είναι συντριπτική, υπέρ του μονάρχη. Ο οποίος, σπεύδει να  “απαλλάξει των καθηκόντων του” τον δημοφιλή – είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη της εθνοσυνέλευσης - επί των οικονομικών υπουργό του, και να συγκεντρώσει μεγάλη ποσότητα στρατού στο Παρίσι ώστε να επιφέρει στους αντιπάλους του το ισχυρότερο δυνατό κτύπημα/ πλήγμα. Είναι βέβαιο ότι η αντιπαράθεση με όρους στρατιωτικής δύναμης θα λειτουργήσει υπέρ της υφιστάμενης κατάστασης. Αλλιώς διατυπωμένο “η αντεπανάσταση καραδοκεί”.

Είναι η κρίσιμη στιγμή όπου ρόλο καθοδηγητικό αναλαμβάνουν οι περίφημοι της εποχής δημοκρατικοί ρήτορες, διεγείροντας και εξεγείροντας τις λαϊκές μάζες. Οι εξεγερμένοι Παριζιάνοι εισέρχονται στο “παιχνίδι” καταλαμβάνοντας το δημαρχείο και οργανώνοντας πολιτοφυλακή. Την εξοπλίζουν αρπάζοντας χιλιάδες τουφέκια από το “Μέγαρο των Απομάχων” το πρωινό της 14^ης Ιουλίου. Και δίχως στο ελάχιστο να χρονοτριβήσουν, την “κατευθύνουν” ενάντια στο ισχυρότερο όλων σύμβολο της επί χρόνια τυραννικής κυριαρχίας του αντιπάλου. Στο φρούριο της Βαστίλης – ανατολικό Παρίσι – φυλακή των αντιφρονούντων του καθεστώτος.

Εν αρχή το αίτημα (προς τον διοικητή της Βαστίλης): Παραδοθείτε! Κατόπιν ο φόρος αίματος: Το αίτημα παράδοσης απαντιέται με αντεπίθεση, πυρ κατά βούληση από πλευράς της φρουράς. Έπεται η από πλευράς του εξεγερμένου πλήθους ανταπάντηση: Έφοδος! Καταρχάς αποτυχημένη, τα τουφέκια από το “Μέγαρο των Απομάχων” – έστω επικουρούμενα από τον μέγα ενθουσιασμό που η προσδοκία της κατάρρευσης των πλέον τυραννικών συμβόλων επιφέρει - αποδεικνύονται ανεπαρκή. Πρέπει να προστεθούν στη “δύναμη πυρός” και κανόνια ώστε οι υπερασπιστές του τυραννικού συμβόλου να υποχρεωθούν σε παράδοση. Ο επικεφαλής της φρουράς και οι τρεις του καλύτεροι αξιωματικοί εκτελούνται επιτόπου.  

*Με στρατιωτικούς όρους (αριθμητικής), οι απώλειες που “μέτρησε” η πολιορκία και κατάληψη της Βαστίλης συγκρινόμενες με τον αριθμό των ανθρώπων που μετρημένα “απελευθέρωσε” – στα κελιά του φρουρίου οι πολιορκητές δεν βρήκαν παρά μόλις επτά κρατούμενους – ήταν τεράστιες. Με (σκακιστικούς) όρους όμως ιστορίας – που εξελίσσεται και κρίνεται στο επίπεδο της παραστατικής σύγκρουσης των συμβόλων – ήταν ασήμαντες. Η “κίνηση” της κατάληψης του φρουρίου της Βαστίλης – συμβόλου της μοναρχικής καταπίεσης αιώνων – ήταν αυτή που σε μεγάλο βαθμό έκρινε την εξέλιξη της πορείας των πραγμάτων. Το λαϊκό γλέντι που ακολούθησε την κατάληψη του τυραννικού συμβόλου και η συνακόλουθη διόγκωση της ασκούμενης λαϊκής πίεσης, υποχρέωσαν το μονάρχη “τακτικά” να υποχωρήσει  (επαναφέροντας τον έμπιστο της εθνοσυνέλευσης υπουργό οικονομικών στην θέση του, διατάσσοντας την αποχώρηση των στρατευμάτων από το Παρίσι) και την Ιστορία νομοτελειακά να “πάρει τον δρόμο της”.

Ποιά ακριβώς Ιστορία; Ποιών την Ιστορία; Τι είναι Ιστορία; Αφήστε τα αυτά, οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα - προϊόντα καταρχάς αναγνώρισης, ακολούθως σύνθεσης και εντέλει υπέρβασης των πιο πάνω δοθέντων μέτρων - είναι "άλλου παπά ευαγγέλιο".  Είναι, αν έτσι το προτιμάτε, "άλλης τάξεως ζήτημα"...