Ποιήματα που σκεβρώνουν άμα διαβάζονται, που πρέπει να ακούονται. Μια και μοναδική η λύση: Διαβάστε τα φωναχτά!

Μια βασική ιδέα για τις ανάγκες που η τέχνη της ποίησης υπηρετεί. “Ένα άλμπουμ ιστορίες” η πηγή μας, Κυπριακή πηγή πολλών άλλων Κυπριακών πηγών:

Βρήκα στο internet ένα ωραίο site για τους ποιητάρηδες, μου άρεσε ένα τετράστιχο, δε λέει ποιού είναι όμως, ήταν από αυτά που βάζουνε στην αρχή, σαν μια εισαγωγή στις ιστορίες τους, στα τραγούδια τους, ακούστε το, να το ακούσετε πρέπει!

Ο Σεφέρης είναι νομίζω που είπε “ποιητάρηδες” – ποιήματα που πρέπει να ακούονται – που σκεβρώνουν άμα “διαβάζονται”. Διαβάστε το, αλλά τουλάχιστον διαβάστε το φωναχτά:

Θεέ μου παντοδύναμε, δοξάζω τ’ όνομά Σου/ πάλε ζητώ την χάριν σου και την βοήθειά Σου/ μιαν ιστορίαν παλαιάν να την ανανεώσω/ στον κόσμον τον σημερινόν για να την διαδώσω.

Και άλλο ένα, αυτό μάλλον για πιο τραγικά γεγονότα:

Σιέριν μου, πιάσ’ την πένναν μου τζαί το χαρτίν να γράψεις/ και συ καρδιά μη ραγιστείς την λύπην να βαστάξεις/ μάτια να μη δακρύσετε και γλώσσα να φωνάξεις/ άντρες γυναίκες και παιδιά κοντά μου να συνάξεις.

Ενώ για το τέλος όταν ήθελαν να “εισπράξουν” πουλώντας τα ποιήματά τους, οι ποιητάρηδες τραγουδούσαν κάτι άλλο ανάλογο:

Όλοι αυτό το ποίημα ας το προμηθευτούσιν/ και τα παιδιά, τ’ αγγόνια τους μιαν ώραν θα το βρούσιν/ ξέρετε εκοπίασα ώστε να το συντάξω/ στον τύπον έδωσα πολλά και πρέπει να εισπράξω!

“Μια ζωή στη ζητιανιά οι συγγραφείς”

“Όχι όλοι βέβαια”

…Προσπάθησε κάποτε να γίνει ποιητάρης για να βγάλει λίγα λεφτά για τα προς το ζην αλλά και για να μην είναι ένας απλός “ποιητής” όπως έλεγε και ο ίδιος ότι τον αποκαλούσαν οι συγχωριανοί του, αφού όπως φαίνεται δεν τον είχαν και σε πολλή υπόληψη μια και έδινε τόση σημασία στο γράψιμο και δε δούλευε όπως πίστευαν ότι έπρεπε. Έτσι κι αυτός είπε να “δουλέψει”, είπε να γίνει δηλαδή ένας “εμπορικός ποιητάρης”…