Τα ελεύθερα μια ζωή Πετροβολήματα, του ελεύθερου μια ζωή Σταύρου Κάπαρη (και ένα χρέος τιμής έναντί του που επιβάλλεται να εξοφληθεί)

Αυτός ο ωραίος άνθρωπος άξιζε την υστεροφημία με το παραπάνω. Πολύ παραπάνω από πολλούς – αν όχι από τους περισσότερους – που την έχουν σε τούτη τη ζωή κατακτήσει. Όμως ήταν ελεύθερος, δεν είχε ανθρώπους γύρω του να επενδύσουν στο όνομά του. Ούτε ταμένος ήταν σε κάποιο κόμμα, μηχανισμό ή παράταξη, ώστε η επένδυση να προκύψει αυτόματα προσδίδοντας καταρχάς υπέρ-αξία στους ιδίους τους επενδυτές.

Υπήρξε εξαιρετικός ζωγράφος, μόνο που του άρεσε να δωρίζει σε φίλους τα έργα του και δεν είχε αναπτύξει τις κατάλληλες κοινωνικές δεξιότητες ώστε να μπορεί να τα εκθέτει. Ανάμεσα στους προνομιούχους αποδέκτες είμαστε και εμείς, γι’ αυτό και έχουμε γνώμη ιδία και ακριβέστατη της εξαιρετικότητας του. Και να θέλαμε να την ξεχάσουμε άλλωστε, η εμπνευσμένη απ’ την αγαπημένη του Πάρο πλημμυρισμένη με χαρακτήρα θαλασσογραφία που μας δώρισε προ δεκαπενταετίας, είναι πάντα εκεί, στη θέση της – στο σαλόνι του πατρικού σπιτιού – για να μας την θυμίζει όταν κατά περιόδους επανερχόμαστε.

Υπήρξε και ποιητής. Για το κέφι, για την εκτόνωση της έμπνευσης, για την απόλαυση της στιγμής. Όχι από αυτούς που μετά μανίας επιδίδονται στην ανακάλυψη νέων λέξεων/νοημάτων και στην επίδειξη (υποτιθέμενης) φιλολογικής επάρκειας, αλλά από τους άλλους. Αυτούς που εκφράζονται απλά και περιεκτικά, αυτούς που δεν ενδιαφέρονται τίποτε να επιδείξουν παρά μόνο να δείξουν αυτό που νιώθουν μέσα τους ότι πρέπει να δειχτεί.

Αυτά που ποιητικά εξέδωσε ήταν όλα αυτό-εκδόσεις. Σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, για φίλους και μόνο. Τι πάνω κάτω έγραφε; Ας μη το πολύ κουράσουμε με αναλύσεις, ας απαντήσουμε παραθέτοντας ένα μικρό δείγμα. Από τη συλλογή “Πετροβολήματα”, απόσπασμα από το ποίημα με τίτλο “Ο πρωθυπουργός του φτωχού λαού”:

Πρωθυπουργέ του είπα ξείπα/ ο σάκος των υποσχέσεων έχει τρύπα,

στου ρημαδιού αυτή την ανεμοζάλη/ εσύ ανέμελος χορεύεις πεντοζάλη.

Με το χάος στου Αιγαίου το γαλάζιο/ εγώ κραυγή αγωνίας βγάζω,

στο παζάρι και η γη η κρατική;/ Πρωθυπουργική ευφυΐα ή ντροπή;

Στα οικονομικά πολύ τα θαλασσώνεις/ σε αδύνατες πλάτες μόνο βάρη φορτώνεις,

είσαι πρωθυπουργός των απολυμένων/ αφουγκράσου τη φωνή των πεινασμένων.

Στο οικονομικό επιτελείο όλοι μοιραίοι/ σκύβουν μισθωτοί και μικρό νοικοκυραίοι,

συνταξιούχοι των υποσχέσεων θύματα/ όλοι μαζί βογκούν απ’ τα παθήματα.

Και εσύ γελάς και τους καθησυχάζεις/ συνεχίζεις ασταμάτητα παράδεισους να τάζεις.

*Ο αγαπημένος φίλος Σταύρος Κάπαρης, ψυχή γενναία επί χρόνια του πανελλήνιου συλλόγου παραπληγικών, μας δώρισε “με αγάπη άδολη” τα “Πετροβολήματα” του ένα βραδάκι του Αυγούστου σα σήμερα πριν από 14 χρόνια. Οι στίχοι του μίλαγαν για τους τότε ή και για τους προηγούμενούς τους, θα μπορούσαν – εσείς δε νομίζετε; - να μιλάνε με ακρίβεια θαυμαστή για τους νυν και τους επόμενους. Η αλήθεια που ελεύθερα από μέσα αναβλύζει – δώρο που πρέπει σε φίλους να δωρίζεται, η γραφή που αρκείται να φωτίζει  αυτό και μόνο που πρέπει να φωτίζεται, κατέχουν τη σπάνια αξία της αντοχής μέσα στον χρόνο ακριβώς επειδή δεν χρειάζονται να εφευρίσκουν λόγους για να τη διεκδικήσουν.

Πόσο μα την αλήθεια ξένος με την (φιλολογική) ανάγκη για υστεροφημία ήταν ο Σταύρος Κάπαρης, ο όποιος σπάνιος άνθρωπος σαν και αυτόν, ο κάθε ελεύθερος άνθρωπος! Και πόσο αυτό ταυτόχρονα δεν μπορεί παρά εντός μας να σημαίνει ότι τιμής ένεκεν του την χρωστάμε εμείς – μια δεκαετία έχει ήδη παρέλθει από το θάνατό του -  οι αποδέκτες των εν ζωή δώρων του, οι φίλοι του! 

   

Μέχρι τέλους χρονιάς το χρέος θα επιχειρηθεί να έχει εξοφληθεί στο ακέραιο…