Από το ύψος του ανθρώπου: "Παιδικά προσωπάκια χλωμά με βλέμματα άδεια. Δεν δείχνουν χαρά ούτε λύπη, μόνο σε κοιτάζουν"

Εξαίρετη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τον διαδικτυακό φίλο Σάκη Πανουσιάδη – υπό τον τίτλο/ένδειξη “Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις, αλλά υπάρχουν άνθρωποι” – δοσμένη από το αξιοπρεπές “ύψος του ανθρώπου”.

Οι αντιλαμβανόμενοι εαυτούς ταμένους στην υπόθεση στης ανθρώπινης αξιοπρέπειας διαβάστε με προσοχή, οι λοιποί μη χάνετε τον χρόνο σας, προσπεράστε:

Πηγαίνοντας για την Κρήτη έμεινα ένα βράδυ στην Αθήνα για επισκεφτώ την οικογένεια των Σύρων που φιλοξενούσα πριν ένα μήνα στην Θεσσαλονίκη. Μετά από την έγκριση του αιτήματος τους για εγκατάσταση σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και μέχρι να έρθει η σειρά τους να φύγουν , την ευθύνη για την φιλοξενία τους στην Αθήνα ανέλαβε το όργανο διαχείρισης του προσφυγικού (Γ. Κυρίτσης). 

Το ξενοδοχείο που νοικιάστηκε με τα χρήματα της Ε.Ε για να φιλοξενήσει είκοσι τέτοιες οικογένειες λέγεται ΣΟΧΟ και βρίσκεται στην μείζονα περιοχή της πλατείας Μεταξουργείου. Η περιοχή αυτή σφύζει από κάθε παράνομη δραστηριότητα . Πορνεία, ναρκωτικά , λαθρεμπόριο όπλων , επιθέσεις, ληστείες και όλες τις άλλες ευγενείς δοσοληψίες που δικαιώνουν πλήρως το όνομα του ξενοδοχείου. 

“Ότι χειρότερο έχω δει στην ζωή μου, η γειτονιά φαίνεται επικίνδυνη, δεν θα πρότεινα σε κανέναν να μείνει εκεί, με πολύ λιγότερα χρήματα βρίσκεις πολύ καλύτερα καταλύματα εκεί κοντά’’. 

“Δηλαδή μόνο για να μένουν ζώα ήταν, λερωμένο χαλί στο πάτωμα, το μπάνιο μύριζε ούρα, τα κρεβάτια ξεχάρβαλο. Φοβόμασταν να πατήσουμε το πόδι μας κάτω μήπως και πιάσουμε καμία ασθενεί. Απορώ γιατί τα site τους επιτρέπουν να το βάζουν. Πρέπει να κλείσει! ’’

Είναι δυο από τις πιο ευγενικά διατυπωμένες αξιολογήσεις πελατών του ξενοδοχείου που αναρτήθηκαν στο διαδίκτυο.

Τα τρία γεύματα που τους δίνουν είναι λιτά , και τόσο κακομαγειρεμένα, κρύα και άνοστα, που αναγκάζουν όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα, να τρώνε στα γύρω φαστφουντάδικα.

Οι υπόλοιποι χάνουν βάρος.

Παιδικά προσωπάκια χλωμά με βλέμματα άδεια. Δεν δείχνουν χαρά, ούτε λύπη, μόνο σε κοιτάζουν. Οι γονείς τους δεν τολμούν να τα βγάλουν βόλτα για να μην βλέπουν τους ναρκομανείς που περιφέρουν την δυστυχία τους στα γύρω σοκάκια .Περνούν τις μέρες τους τριγυρνώντας στους αποπνικτικούς διάδρομους τους ξενοδοχείου , από όροφο σε όροφο ανεβοκατεβαίνοντας, με ασανσέρ χωρίς εσωτερικές πόρτες, περιμένοντας να έρθει η ώρα που τα παιδικά τους όνειρα θα τους δώσουν την δύναμη να συνεχίσουν και την επόμενη μέρα.

Γιατί όλα αυτά; Γιατί σ’ αυτήν την περιοχή, σε τέτοια ξενοδοχεία; Πως απαντάνε στις κατηγορίες της Διεθνούς Αμνηστίας για τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων;

Σιγά να μην απαντήσουν. Οι Κυρίτσης, Μουζάλας και ο πρωθυπουργός που έχει και την τελική πολιτική ευθύνη, έχουν αποδείξει σε όσους ασχολούμαστε με τις ανάγκες και τα προβλήματα των προσφύγων στους τόπους που ζουν – και όχι απλώς ‘’πειθόμενοι’’ στις δηλώσεις του Μουζάλα και στα δελτία τύπου του ΣΥΡΙΖΑ - ότι είναι πρόσωπα ανάλγητα στην ανθρώπινη δυστυχία.

Αλλά οι άλλοι; Οι παλιοί σύντροφοι/ συντρόφισσες που η εξουσία δεν τους άγγιξε, πώς αποχυμώθηκαν απ’ τα αισθήματα της αλληλεγγύης της ανιδιοτελούς προσφοράς και της προάσπισης των κολασμένων αυτής της γης και καταφέρνουν και σφυρίζουν αδιάφορα μπρος σ’ αυτήν την αναλγησία; Πώς συμψηφίζουν τον ‘’εκσυγχρονισμό’’ με τον ‘απανθρωπισμό’’;

Και πώς αλήθεια φαντάζονται ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί ν’ ανοίξει τους δρόμους για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία όταν δεν νοιάζεται για τους ανθρώπους; Τους ανθρώπους τους διπλανούς , τους πραγματικούς, τους “ενικούς’’ ανθρώπους και όχι τους “πληθυντικούς’’ ανθρώπους των μαζών.