Η περίπτωση της γενέτειρας χώρας είναι πλέον θλιβερή
περίπτωση. Από αυτές οι οποίες επιβάλλεται να αποφεύγονται, μιας και ούτε τις
στοιχειωδώς ικανές - έστω ελάχιστες – πιθανότητες βελτίωσης ο λειτουργικός νους
μπορεί να εντοπίσει για να κρατηθεί σε ζώντα/ ενεργό χρόνο ζωντανός/ ενεργός. Η μόνη ποιοτική (με την μόνη
λυτρωτική έννοια της επαναστατικής) σχέση, είναι αυτή του αποχαιρετισμού από τα
δεσμά που η βαριά νεοελληνική καθυστέρηση επιβάλλει σε αυτούς και αυτές που δεν
μπορούν να την αποχαιρετήσουν.
Σε αυτή την χρονική στιγμή, σε αυτόν τον κύκλο, σε
αυτή τη φάση, όπου όσοι ξέρουν και το μπορούν αποχωρούν, το πεδίο είναι
ελεύθερο, είναι πλήρως παραχωρημένο στους κάθε λογής αμαθείς, τυχοδιώκτες, φορτισμένους
από την καταδικασμένη εξ’ αρχής ανάγκη να δικαιώσουν την ηλίθια ασημαντότητά
τους. Τις κάνει αυτές τις πλάκες η ζωή! Παραχωρεί κάποιες στιγμές κάποιων
φάσεων κάποιων κύκλων της ελεύθερο παντελώς το πεδίο στους εξ’ αρχής
καταδικασμένους ηλίθιους εραστές της ασημαντότητας, αφαιρώντας από αυτούς που
πράγματι μπορούν τα όποια δεσμά και ενοχές, ελευθερώνοντας τους ώστε να μπορούν
να απολαύσουν όπως του πρέπει και τους πρέπει τον λυτρωτικό χαρακτήρα του
αποχαιρετισμού, κρατώντας ζωντανή κατ’ αυτόν τον τρόπο την δυνατότητα όταν θα
πρέπει να ανοίξει ο νέος κύκλος να μπορεί και να ανοίξει. Αυτό το παιχνίδι ποτέ
δεν τελειώνει…
Νυχτερινές
Στάσεις: Από τα σπουδαία δείγματα ποιητικής γραφής (1985)
του Άρη Ταστάνη που πλέον μας έχει “αποχαιρετήσει”
– σα να ήξερε πότε έπρεπε να “φύγει” – αποτύπωμα υπό τον τίτλο “Δεσμώτης”.
Δοσμένο από κάποιον που ένιωθε βαθιά μέσα του τι και μόνο το κυκλικό της
ύπαρξης μπορεί να σημαίνει – μετασχηματισμός διαρκής της κάθε νίκης σε ήττα και
το αντίστροφο για να θυμηθούμε και τη Σιμόν ντε Μποβουάρ – μήνυμα
συγκαταβατικής αφ’ υψηλού συμπάθειας προς τους εξ’ αρχής καταδικασμένους
εραστές της ηλίθιας ασημαντότητάς τους, αλλά και υπενθύμισης συνάμα προς τους
αληθινούς υπαρξιακούς “συντρόφους” ότι ελευθερία (δεν μπορεί παρά να) σημαίνει
διαρκής αγώνας απαλλαγής από τα δεσμά και άρα αγώνας για ελευθερία χωρίς αυτά
τα δεσμά δε νοείται.
Δεσμώτης
Περιχαρακωμένος με άχρηστα υλικά μέσα στο παλιό
δωμάτιο/ εξακολουθώ να συντηρώ το λήθαργο της ανυπαρξίας μου…
Στο παράθυρο οπτασίες συνουσιάζονται – Κυνηγημένα
πουλιά της νιότης/ Τη σκοτεινή θάλασσα στο βάθος κανένα φως δε τη διαπερνά/
Στους αναπάντητους τριγμούς του ανέμου διαγράφω οριστικά το “χθες”.
Ψηλαφίζω ανέκφραστα το βελούδινο χέρι της σιωπής/ Τ’
όνομά σου ατμός στο τζάμι/ Η κίτρινη των καιρών βροχή σκεπάζει τον ορίζοντα…
Παρ’ όλα αυτά δεν τέλειωσα ακόμα…
*Παρ’
όλα αυτά δεν τέλειωσα ακόμα – Ο διαρκής λυτρωτικός (μια ζωή,
μιας ζωής ) – μόνο προς αληθινούς “συντρόφους” της ύπαρξης - αποχαιρετισμός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου