Υιοθετώντας συντεταγμένες μιας πορείας όμοιας με τη πορεία εκείνη - γενετική μέθοδος μάθησης - που γέννησε τη σχετική επιστημονική γνώση: Ποτέ πια φασισμός!

Εκτενή αποσπάσματα από τον (υπέροχο) πρόλογο του βιβλίου του Θεσσαλονικιού Εβραίου  Χάιντς Κούνιο “Έζησα το θάνατο - Tο ημερολόγιο του αριθμού 109565”.

Το οποίο βιβλίο – μας εξηγεί απλά και αψεγάδιαστα ο έχων κάνει τον πρόλογό του Γιώργος Τσιάκαλος – αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση ακόμα και στο πλαίσιο της διεθνούς σχετικής βιβλιογραφίας, καθώς οι κρατούμενοι κατά κανόνα καταθέτουν τη δική τους προσωπική μαρτυρία – όταν έχουν τη δύναμη να το κάνουν! – και αφήνουν τον εντοπισμό και τη δημοσίευση των αρχείων τους στους ειδικούς επιστήμονες. Όμως ο Χάιντς Κούνιο – διαπιστώνοντας, προφανώς, τη φοβερή έλλειψη σχετικών δημοσιεύσεων στα ελληνικά, και γνωρίζοντας τις αρνητικές συνέπειες αυτής της έλλειψης – ανέλαβε και το έργο των επιστημόνων: επέλεξε, μετέφρασε και δημοσίευσε στο βιβλίο του τα πιο σημαντικά ντοκουμέντα, με τη βοήθεια των οποίων αποκτά κανείς στέρεα και ολοκληρωμένη γνώση για το θέμα. Γι’ αυτό τον λόγο μπορούσα να παραπέμψω τους φοιτητές και τις φοιτήτριές μου στο δικό του βιβλίο ως το πιο κατάλληλο σύγγραμμα. 

Πάμε παρακάτω στον πρόλογο που αναδημοσιεύεται στο βιβλίο με τίτλο “Για τη ναζιστική ακροδεξιά και την πολιτική καθημερινότητα στην εποχή της κρίσης” του Γιώργου Τσιάκαλου (από τις εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ), με στόχο – ποιόν άλλο; - την ενδυνάμωση της δικής σας σκέψης ώστε να μπορείτε να κατανοείτε την πολιτική ως έχει και να μετέχετε παρεμβαίνοντας στη πολιτική καθημερινότητα με τον ενεργό τρόπο που “πρέπει” σε σκεπτόμενους δημοκρατικούς πολίτες. Διαβάζουμε:

Το βιβλίο όμως αποδείχτηκε δυσεύρετο, και γι’ αυτό πήγαινε από χέρι σε χέρι φοιτητικό το δικό μου μοναδικό αντίτυπο. Αλλά έτσι, το διάβασμά του δημιούργησε μια μοναδική σχέση συνεργασίας και προβληματισμού με τους φοιτητές και τις φοιτήτριες ακόμη κι έξω από το μάθημα. Στη διαδικασία που ξεκίνησε με αυτό τον τρόπο αναδείχτηκε η ιδιαίτερη παιδαγωγική αξία του βιβλίου, καθώς αποδείχτηκε ότι η δομή και το περιεχόμενό του υποστηρίζουν τη “γενετική μέθοδο μάθησης”, που πάει να πει ότι οι αναγνώστες/αναγνώστριες οδηγούνται στη γνώση με μια πορεία όμοια με εκείνη που γέννησε τη σχετική επιστημονική γνώση.

Ας δούμε τι σημαίνει αυτό, γιατί είναι πολύ σημαντικό για όσους/όσες επιθυμούν να αναπτύξουν αποτελεσματικές παιδαγωγικές πρακτικές με στόχο την καλλιέργεια αντιναζιστικής στάσης και συμπεριφοράς στη νέα γενιά.

Αν αναλογιστούμε πως φτάσαμε, ως ανθρωπότητα, στη γνώση μας για τον εγκληματικό χαρακτήρα της ιδεολογίας του ναζισμού, τότε θα διαπιστώσουμε μια εξέλιξη με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: 

  

*Στην αρχή βρίσκεται το έγκλημα σε βάρος εκατομμυρίων ανθρώπων, που, όμως, ελάχιστα απασχόλησε την πολιτική και την επιστήμη τον καιρό της προετοιμασίας και της διεξαγωγής του. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι οι εγκληματικές προθέσεις ποτέ δεν είχαν κρατηθεί μυστικές, ο αντισημιτισμός αποτυπωνόταν με τον πιο σαφή τρόπο στη νομοθεσία, οι “επιστημονικές” έρευνες που θεμελίωναν τις διακρίσεις, τους διωγμούς και τη γενοκτονία δημοσιεύονταν σε “έγκυρα” περιοδικά και ανακοινώνονταν σε συνέδρια.

*Μετά ήρθε η απελευθέρωση και μαζί της ήλθαν οι πρώτες εικόνες από τα στρατόπεδα θανάτου και οι πρώτες αφηγήσεις όσων επέζησαν, και τότε άρχισε η ανθρωπότητα, πολύ διστακτικά, να αντιλαμβάνεται την ιδιαιτερότητα, το μέγεθος και τη σημασία του εγκλήματος. Πιθανόν ούτε καν αυτές οι εικόνες και οι αφηγήσεις να μην περνούσαν στη συλλογική μνήμη ως οι ορατές πτυχές ενός μαζικού εγκλήματος, εάν δεν υπήρχε η Δίκη της Νυρεμβέργης που αποκάλυψε ότι τα στρατόπεδα εξόντωσης αποτελούσαν συνέπεια της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας και γι’ αυτό ήταν αναπόσπαστο στοιχείο της ναζιστικής πολιτικής.

*Τέλος, ακόμα πιο διστακτικά και επιφυλακτικά, ξεκίνησε η αναζήτηση, ο εντοπισμός και η καταγραφή των σχετικών τεκμηρίων. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι τις δυο πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο, αλλά και αργότερα, οι ερευνητές αντιμετώπισαν άπειρες δυσκολίες, εμπόδια και εχθρότητα στη δουλειά τους, και μόλις στις πρόσφατες δεκαετίες – όταν πια άρχισε η “βιολογική αποχώρηση” των παλαιών Ναζί που μετά τον πόλεμο είχαν καταλάβει και πάλι υψηλές θέσεις και μπορούσαν να επηρεάζουν τα πράγματα – η έρευνα προχώρησε σε αποκάλυψη πολύ περισσότερων στοιχείων, που αφορούσαν, για παράδειγμα, τον ρόλο της γερμανικής διπλωματίας ή τη συμμετοχή του γερμανικού στρατού στα εγκλήματα. 

  

Κατόπιν των εξελικτικά συντεταγμένων (αρχή, μέση και τέλος) παραπάνω, το απόσπασμα του προλόγου που σας παραθέτουμε καταλήγει:

Η εξέλιξη που περιγράφτηκε παραπάνω, αποτυπώνεται στο βιβλίο, κι αυτό είναι εκείνο που υποστηρίζει τη “γενετική μέθοδο μάθησης”, η οποία επιτρέπει στους αναγνώστες και στις αναγνώστριες

*να αποκτήσουν, στην αρχή, μια βαθιά προσωπική σχέση με αυτό που ονομάστηκε Shoah (μέσα από τη μελέτη του αυτοβιογραφικού κειμένου του συγγραφέα), και

*να γνωρίσουν στη συνέχεια (μέσα από την ανάγνωση των τεκμηρίων που παρατίθενται στο βιβλίο και την προσωπική αναζήτηση και άλλων ακόμη), ότι τίποτε από αυτά που συνέβησαν στα στρατόπεδα θανάτου και περιγράφονται από τον Χάιντς Κούνιο δεν αποτελούσε εξαίρεση ή έργο μόνο λίγων σαδιστών, αλλά ήταν αποτέλεσμα μιας ιδεολογίας που μετατρέπει ανθρώπους σε τέρατα και φέρνει τον θάνατο και την καταστροφή όπου κυριαρχήσει. 

Υστερόγραφο (δικό μας): Γιατί, νομίζετε, είναι υπέροχος ο πρόλογος Τσιάκαλου – απόσπασμα του οποίου σας παραθέσαμε - στο υπέροχο βιβλίο του Χάιντς Κούνιο; Θερμά παρακαλούμε, μη ψάχνετε μέσα από περίτεχνες διατυπώσεις την απάντηση, είναι πολύ απλή. Είναι υπέροχος διότι υιοθετεί τη γενετική μέθοδο μάθησης για να σας την αποκαλύψει ως χαρακτηριστική του βιβλίου, είναι υπέροχος διότι σας εισάγει σε αυτό που σας μαθαίνει το βιβλίο πριν να το διαβάσετε. Δις θερμά παρακαλούμε, μη περάσει από το νου σας η σκέψη να μάθετε και εσείς να κάνετε το ίδιο, δεν το μπορείτε, απαιτεί πολύ βαθιά – δημοκρατική, αντιναζιστική – παιδεία. Προς το παρόν μείνετε στην απόλαυση – και ξεχάστε τη μέθοδο – αυτού που σας “λέγεται”, προς το παρόν επιμείνετε αποκλειστικά και μόνο στην με κάθε τρόπο υπηρέτηση του πολύ σπουδαίου περιεχόμενου, στην υπηρέτηση αυτού που με τόσο υπέροχο τρόπο σας αποκαλύπτεται. Με τρεις λέξεις: Ποτέ πια φασισμός!